H μεσότητα της πολιτικής και θρησκευτικής ελευθερίας

Η έννοια του μέτρου , της μετριότητας και της μεσότητας , στην σημερινή ζωή μάλλον τείνει προς το αντίθετο .

Οι αρετές είναι η αρχή και το τέλος στην αναζήτηση της πραγματικής μεσότητας , ο δρόμος προς αυτές δεν περνά ούτε μέσα από σέξι δημοκρατικές κοινωνίες της δήθεν πλειοψηφίας , δεν περνά μέσα από κοσμοκράτορες και υποκατάστατα του θείου και ούτε από πατρικές/φυλετικές διδασκαλίες.

Ο Νους (εγκέφαλος) καθοδηγεί το σώμα και ορίζει τα μέτρα για τον καθένα μας , η σύνεση –  φρόνηση και ευβουλία είναι κοινά χαρακτηριστικά για όλους μας  .  Ο ορθός λόγος και η ελευθερία επιλογής εξαφανίζονται μέσα στην σημερινή «μετριότητα» .

Τις αρετές αυτές καταρρακώνει  ο κάθε ‘δημοκράτης εθνικιστής’ και πονεμένος χρυσαυγίτης  και τις επικαλείται μόνο όταν τον συμφέρει  , όπως και την δημοκρατία ,  που φυσά από τα μπατζάκια τους σε διάφορες κατευθύνσεις.

Οι αρετές που λέτε έρχονται μόνο για να καλύψουν φοβίες , ταμπού και προκαταλήψεις , οι πασόκοι που άξαφνα έγιναν εθνικιστές , οι ευπατρίδες δεξιοί , οι αλβανοδιώκτες της καρέκλας και τέλος τα ακροδεξιά εθνικιστικά φερέφωνα  , όλοι αντιγραφείς των γερόντων , οποιοδήποτε γερόντων χριστιανών και μη , που τους θεωρούν υποδείγματα και τους δίνουν καθολική εξουσία .

Πάρτε παράδειγμα τα παιδιά με τα μαύρα μπλουζάκια που είναι υποτακτικά στελέχη στην αρχηγική κάστα της Χ.Α. και συνήθως πλέουν σε ένα πέλαγος κενοδοξίας και ματαιοδοξίας , οι υπόλοιποι εθνικιστές εκτός Χ.Α. αλληλο-αποκλείονται , αλληλο-αναθεματίζονται και αλληλο-αφορίζονται μεταξύ τους. Το πολύ πολύ από την σφαγή να βγουν κάνα δύο σταρ .

Ποιος ο λόγος λοιπόν ? 

Ρίζα όλων των κακών η φιλογυνία (για όλα φταίνε οι γκόμενες , όπως λέει και ο Μέγας ο Βασίλειος)

Και οι γκόμενες και οι αλβανοί ,οι τούρκοι , η σημαία ,η εοκ , η τρόικα και ο πάτος του κουβά .

Στα άκρα χρυσαυγίτες μου !!!

Εκ του ασφαλούς πίσω από μια καρέκλα , μια οθόνη κι ένα βόλεμα . Φοβάστε τους Αλβανούς που θα σας  πάρουν την θέση (από την καφετέρια μάλλον!!) .

Φοβάστε τους Τούρκους μην και μπουν στην εοκ (γιατί ξέρεται καλά τη είναι η εοκ) .

Φοβάστε  τον άτιμο τον Φαήλο που σας εμπνέει ένα επίπεδο ήθους και ετοιμότητας , βάση της οποίας θα επιτύχετε τρομάρα σας  την εκκοσμίκευση της κοινωνικής - οικονομικής  και πολιτικής  ζωή της χώρας τούτης , απορρίπτοντας και υιοθετώντας συγχρόνως όλους τους πολιτικούς χαρακτήρες , για να βρίσκεστε πάντα στα «μέσα» και στα «άκρα» , υποταγμένοι στην μεταλλαγμένη παρθενία σας  , σαν τα κινούμενα σχέδια μόνο που είστε  «κινούμενες ιδεολογίες».

Φοβάστε το καράτε και το βαράτε , τα άστρα και την παγιατάκη , τον θείο τον Νίκο που είναι Μουσουλμάνος και Ιεχοβάς και έχει τον διάολο μέσα του , το heavy metal και τα λοιπά δυτικό-φερμένα άσματα . 

Είναι τα δημοκρατικά μιμίδια που ευδοκιμούν στην χώρα μας .

Η ελευθερία που σας δίνει το δικαίωμα να θεωρείται  την «γυναίκα» (ή ότι άλλο θέλετε σε χαρακτήρα και ιδιότητα ) σαν πηγή όλων των κακών , ευκαιρία για μάχη !!!

Να κερδίσετε και να επιβάλετε την υποδούλωση , την υποταγή και την χειραφέτηση που γουστάρετε και δεν τολμάτε να πείτε.

Η ελευθερία της πολιτικής έκφρασης και επιχειρηματολογίας του εθνικισμού είναι σαθρή , όλοι απείρως ανώτεροι , κινούμενοι σε πολλαπλά επίπεδα , σαν άγγελοι επαναστατημένοι κατά του θεού «υπερηφάνως παρά γνώμη του κτίσαντος» , δρουν για να διασπούν και να αλλοιώνουν την κοσμική εξουσία και τους ‘κοσμοκράτορες’  , παρόλα αυτά στο τέλος πάντα πάνε «εκ δεξιών» και στο «κεφάλαιο» εφησυχασμένοι από το έργο τους . Απαθείς πια στην προσπάθεια της αυτόνομης πορείας του ανθρώπου .

Οι ‘δημοκρατικές’ αυτές δυνάμεις  είναι και θεολογικά φιλοσοφημένες , όλοι και ο καθένας με ξεχωριστό περιεχόμενο . Ταμπουρωμένοι στην εκκλησία  , στα φράγκα της , «καθόλου πάσης σχέσεως και απειράκις απείρως ανώτεροι» , παράγοντες συνοχής και διακυβέρνησης της χώρας , υπερτέλειοι . Πως γίνεται και τους έρχονται όλα εκ του Πατρός , δια του Υιού και εν αγιώ πνεύματι , δεν το έχω καταλάβει ….. 

Η προσέγγιση βέβαια τον δύο ‘θρησκευτικών’ άκρων του ελληνισμού δεν λείπει , ελληνοχριστιανισμός γαρ , είναι αυτοί που ψηλαφίζουν τον θεό και τον διάβολο , τον βασιλέα και τον δούλο , και μένουν πάντα «εν παντελή αγνωσία» , οι εκ του παγανισμού προερχόμενοι , διαμεσολαβητές πάντα στην αντιπαλότητα , κρατούντες και το σύμβολο της θρησκευτικής τους πίστεως και το σύμβολο του πολιτικού τους αγώνα , μετασχηματίζονται και μεταβάλλονται αναλόγως. Προσπαθώντας μάταια , καταφέρνουν μόνο να είναι πάντα αποπροσανατολισμένοι , μετά όμως από μια βαθιά αυτοκριτική.... Διακατέχονται σχεδόν πάντα από αισθήματα ανασφάλειας και απεγκλωβισμού από τον Ελληνισμό και τις αρετές του σε βαθμό ανάλογο της αυτοκριτικής τους στην πολιτική σκηνή .

Στην προσπάθεια να απεγκλωβίσουν τον Θεό (σαν αυτονομία σκέψης) από μέσα τους και να ικανοποιήσουν τα έμφυτα πολιτικά πάθη τους , αμφιταλαντεύονται στην άρνηση ή αποδοχή  , του «εγώ» ή του Ελληνισμού .

Χωρίς στόχο και όραμα προσπαθούν να στρατευθούν για να επιδιώξουν μια επιφανειακή αίσθηση απελευθέρωσης και αυτοκυριαρχίας .

Ουσιαστικά είναι μια διαστροφή που επιφέρει την τραγική  «μετριότητα» στην πολιτική ζωή , την διαστρέβλωση της λογικής , την αλλοίωση της πνευματικής ισορροπίας , θρησκευτικός δε αυτή η άκαρπη μεσότητα παρομοιάζεται από τους παπάδες ως «ούτε τον Θεόν αγαπήσει γνησίως ούτε τον διάβολον βδελύξεται αξίως» 

Η Μεσότητα του Αριστοτέλη , παραποιημένη όπως παρουσιάζετε, ταιριάζει γάντι στην σημερινή έννοια της μεσότητας που πλασάρει ο χριστιανισμός και ο σύγχρονος εθνικιστικός πολιτικός λόγος , μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει το «παρά-λόγο» το «παρά-φύσιν» , το α-λόγο των πολιτικών του  , την ανασφάλεια και την απογοήτευση .  Η ηθική και διανοητική αρετή του σημερινού εθνικιστή  Έλληνα , αφήνει στα χέρια του θεού τα της ηθικής αρετής , θέλοντας να αποκτούνται μόνο μέσο της βαθιάς πίστης και προσήλωσης , με αρνητικό αντίκτυπο στην καθημερινή μας ζωή , στο κράτος και στο έθνος .

Οι κρατούντες θεούς και ανθρώπους εθνικιστές σκόπιμα διαστρεβλώνουν βασικές αξίες , «αρχή τον όντων και μεσότης και τέλος εστίν ο Θεός» , «εξ αυτού , και δι’αυτού και εις αυτών τα πάντα» , «Απαρχή Χριστός , μεσότης και τελειότης» , παρόλα αυτά η σύγχυση τους δηλώνεται πάντα «άρρητον τα θείον και ακατάληπτων» θέλοντας ο θεός τους να είναι υπερτέλειος , κυβερνήτης και δημιουργός . Οι ηθικές αρετές έρχονται δια μέσο εκπροσώπων , οι πολίτες είναι εκ φύσεως αναγκασμένοι να ζουν «κατ’εικόνα εαυτού» και να ακολουθούν , «εν κοινωνία εαυτού κατέστησε τον άνθρωπο» , σκλαβωμένοι πάντα στα λόγια και στην γραμμή της όποιας εξουσίας .

Τα όρια που θέτουν οι αρνητές της ευδαιμονίας «εξ ορατής τε , και αορατου κτίσεως» μετακινούν την μεσότητα στο παράλογο και κυλούν τον άνθρωπο , τον πολίτη στον βούρκο.

Η αμαρτία του εθνικισμού βάλει κατά της αυτόνομης και επαναστατικής συμπεριφοράς κάθε πολίτη που θέλει να ονομάζετε Έλληνας  , η χειραφέτηση του  από τον εθνικισμό οδηγεί στην αποστασιοποίηση και στην απομάκρυνση από τα ελληνικά ιδεώδη .

Η ανδρεία, η σωφροσύνη, η πραότητα, η ελευθεριότητα, η μεγαλοπρέπεια, η μεγαλοψυχία, η φιλία, η σεμνότητα, η αλήθεια, η καρτερία, το δίκαιον, η αιδώς, η φρόνησης κ.α. δεν μπορούν να υιοθετούνται από καμία πολιτική ή θρησκευτική ομάδα και να παρουσιάζοντα σαν απόκτημα τους . Κανείς δεν μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει κάτι χωρίς να επιφέρει την Νέμεση , ουδείς εφεύρε ή δίδαξε τις αρετές και τις αξίες που η ίδια η φύση χάρισε σε όλους και σε όλα το ίδιο . Δεν είναι τυχαίο που οι όροι : μέτριον-μετριότης-μέτρον-μέσον-μεσότης-συμμετρον-ίσον-ισότης , τείνουν να εξαφανιστούν με την πραγματική τους ερμηνεία.

«Μέτρα φυλάττεσθαι , καιρός δ επί πάσιν άριστος» 

Read More

Σοφιστές . Η κρίση της θρησκείας τότε και τώρα .

Ο όρος σοφιστής καθιερώθηκε κατά το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα . Στην αρχή καθιερώθηκε έχοντας μειωτική σημασία , θεωρούσαν σοφιστές τους αργίτες που προσπαθούσαν να εξαπατήσουν τον κόσμο . 

Ουσιαστικά όμως έγινε το πρώτο βήμα απαλλαγής και αποσύνθεσης της ηθικής και της θρησκείας από την πολιτεία . Ο κύριος σκοπός των κινήσεων της σοφιστικής ήταν μέσω των αξιών της παραδοσιακής ηθικής και των κατορθωμάτων της εποχής να πραγματοποιήσουν την μέγιστη διάκριση  , αρετή και αριστεία . Οι σοφιστές συνήθως περιπλανώμενοι άνθρωποι , πρόσθεταν τις υπηρεσίες τους έναντι αδράς αμοιβής , με βάση τον κριτικό λόγο προσπαθούσαν να διδάξουν την αρετή και να απελευθερώσουν το άτομο από τις αντιλήψεις της οικογένειας και της πόλεως του .

Το όλο σκεπτικό μπορούμε να το κατανοήσουμε με τον Πρωταγόρα που έλεγε «Σε κάθε λόγο αντιτίθεται ένας άλλος λόγος» . Το 444 θεωρώντας η πόλη των Θουρίων την ηθική του υπεράνω πάση υποψίας  , του ανέθεσαν να σύνταξη τους νόμους τους . «Τον ήττω λόγον κρείττω ποιείν» θέλοντας να μάθη το άτομο να αναγνωρίζει της δυνάμεις του , δίδασκε ότι το κάθε αποτέλεσμα πνευματικής ή δικαστικής διαμάχης δεν μπορούσε ποτέ να είναι αμετακίνητο και βέβαιο . 

Με βάση το σκεπτικό αυτό , κάθε τι που προέρχονταν από ‘παλιούς΄ σοφούς και προγόνους μπορούσε να αμφισβητηθεί , αυτός ο μίνι διαφωτισμός που συντελέσθηκε , δημιούργησε εχθρικές αντιδράσεις και συκοφαντίες από το τότε κατεστημένο , η φράση του «ήττω λόγον» παραποιήθηκε μέχρι και από τον Αριστοφάνη , λέγοντας ότι θα προσπαθούσε να μεταβάλει το άδικο σε δίκαιο .

Ο νόμος και η σύνθετη εννοιολογική σημασία του για εκείνη την εποχή (νομοθετήματα – έθιμα) , ήταν ο κεντρικός άξονας του σοφιστικού ρεύματος . Η νομοθέτηση και αργότερα η αυθαίρετη τροποποίηση των νόμων από τους πολίτες και καθώς η παράδοση ως ένα σύνολο παρόμοιων κανονισμών ερέθισαν την σκέψη . Επίσης με την διεύρυνση των γνώσεων και το μεγάλο ενδιαφέρον για άλλους λαούς (π.χ. με τον Ηρόδοτο) γνώρισαν τελείως διαφορετικά έθιμα που κλόνισαν την αντίληψη τους για τα δικά τους έθιμα . Η ένια του «γίγνεσθαι» της φύσεως με την φυσική φιλοσοφία επίσης αμφισβήτησε επικίνδυνα τους νόμους-έθιμα .

Περί φύσης ο πρώτος που διατύπωσε αυτή την ιδέα ήταν ο Αρχέλαος μαθητής του Αναξαγόρα , «Το δίκαιο και το άδικο , το άσχημο και το όμορφο δεν υπάρχουν εκ φύσεως , αλλά καθορίζονται μόνο βάσει του νόμου , της αυθαιρέτως μεταβαλλόμενης ανθρώπινης συμβάσεως» 

Ο Πίνδαρος είχε δώσει το έναυσμα λέγοντας «βάση νόμου πιστεύουμε σε θεούς και ζούμε έχοντας διαχωρίσει το άδικο από το δίκαιο» . Η θρησκεία ένιωθε να κλονίζεται , οι νόμοι που ήταν τα θεμέλια της θρησκείας θεωρητικώς αμφισβητούνται , παράλληλα όμως υπήρχε και η γνώση ότι οι θεοί δεν είχαν αναμφισβήτητα την ανάγκη των ανθρώπων .

Ο Πρωταγόρας με την περιβόητη φράση του «Για τους θεούς δεν μπορώ να γνωρίζω ούτε ότι υπάρχουν ούτε ότι δεν υπάρχουν , ούτε πια μορφή έχουν γιατί υπάρχουν πολλά που εμποδίζουν την γνώση , και η ασάφεια του θέματος και η βραχύτητα της ανθρώπινης ζωής» ,  παρόλο που ήταν προσεκτικά διατυπωμένη , σύρθηκε στα δικαστήρια , όπου αργότερα δραπέτευσε και πνίγηκε , τα βιβλία του κάηκαν δημοσίως στην Αθήνα , τα μέτρα αυτά αντιμετώπισης πρέπει να έγιναν αρκετές δεκαετίες μετά όπως και με τον Αναξαγόρα , δυστυχώς δεν μπορούμε να διασταυρώσουμε αυτά τα γεγονότα γιατί υπάρχουν αντίθετες μαρτυρίες για την δίκη που έγραψε ο Διογένης Λαέρτιος  με αυτά που γράφει ο Πλάτων στο Μένων . 

Ο σοφιστής εφάρμοσε την διχοτόμηση στην θεολογία που έκανε η Ελεατική Σχολή ανάμεσα στο «είναι» και στο «μη είναι» , η απάντηση σε αυτό ήταν «η πραγματικότητα των θεών δεν είναι δεδομένη , είναι ασαφής και άδηλος , έτσι δεν μπορεί να γίνει ποτέ αντικείμενο γνώσεως» . Η αλήθεια για τον Πρωταγόρα βρισκόταν στο ότι για τον καθένα ισχύει αυτό που πιστεύει , αλλά μόνο για αυτόν, «Παντών χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος των μεν όντων ως εστι των δε ουκ όντων ως ουκ εστιν» . Θεωρώντας δεδομένα αυτά που μπορούν να ερμηνευθούν , δεν πίστευε στην θεϊκή τους ιδιότητα θεωρώντας τον Θεό ισχυρότερο και απόλυτο από όποια ασάφεια παρέμενε αδιαπέραστη .

Ο Ηρόδοτος επίσης συμφωνεί με τον Πρωταγόρα λέγοντας «όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια γνώση για τους θεούς» και προτιμά «την μορφή που είχαν» καθορισμένη από τον Όμηρο και τον Ησίοδο . Όντως απολύτως βέβαιος ότι οι θεοί δεν έχουν ανθρώπινη μορφή προτιμούσε να μην συζητά για την Αιγυπτιακή Θεολογία . 

(Άθελα του ο Ηρόδοτος έγινε ο πατέρας της σύγχρονης συγκριτικής θεολογίας) 

Μετά το 430 υπήρξαν αρκετές σκέψεις στον ερώτημα γιατί οι άνθρωποι έφτασαν στην σκέψη ότι υπάρχου θεοί . Ο Πρόδικος με αφετηρία την γλώσσα προσπαθεί να κατανοήσει τα όντα βάση τον ονομάτων τους , έθεσε το εξής ερώτημα : πως έφτασαν οι άνθρωποι στο σημείο να χρησιμοποιούν τα ονόματα των θεών . Με μια θεωρητική παρουσίαση προσπάθησε να αποδώσει την ύπαρξη των θεών βάση αυτών που θεωρούσαν οι άνθρωποι χρήσιμα , όπως τον ήλιο , την σελήνη , τα νερά , την φωτιά κ.α. και κατόπιν βάση των ανθρώπων που περιφέρονταν , δίδασκαν και μετέδιδαν , πολιτισμό , την καλλιέργεια της γης κ.α. Προφανώς επηρεάστηκε από τους μύθους περί επισκέψεων των θεών στην γη , τους περιόρισε όμως αρκετά σε απλές αμυδρές ιστορικές αναμνήσεις , ανάλογα με την χρησιμότητα και την πρόοδο . Παρόλα αυτά η αντίθεση του με την θρησκεία ήταν τεράστια μιας και οι αποδεκτοί θεοί δεν ήταν υπαρκτοί σαν πρόσωπα και ούτε ήταν αντικείμενα γνώσεως .

Ο Δημόκριτος επίσης αναπτύσσει ένα σκεπτικό με βάση την φυσική και συνδέει την θρησκεία με την ιστορία της ανθρωπότητας . Παρατήρησε ότι οι άνθρωποι βλέποντας τα ουράνια φαινόμενα , κεραυνούς και αστραπές , ήλιος και σελήνη , φοβήθηκαν και τα απέδωσαν σε ανώτερες δυνάμεις , βλέποντας επίσης την εναλλαγή των εποχών με βάση τον ουρανό εκτίμησαν την δύναμη που τις καθόριζε , «Μερικοί από τους ανθρώπους , οι οποίοι γνώριζαν να πουν κάτι , άπλωσαν τα χέρια τους προς τα εκεί , που εμείς οι Έλληνες ονομάζουμε ‘αέρα’ , κι έτσι έδωσαν στο σύνολο το όνομα ‘Ζευς’ και είπαν : αυτός γνωρίζει τα πάντα , δίνει και παίρνει , είναι ο βασιλιάς των πάντων» .

Με βάση την φυσική φιλοσοφία και την κοσμική τάξη , στην θρησκεία παραμένει μόνο μια συναισθηματική αξία , τα πάντα καθορίζονται από την ανάγκη μας να ξέρουμε για το κάθε τι , τι ήταν , τι είναι και τι θα είναι . 

Προσπαθώντας επίσης να εξηγήσει τις θρησκευτικές εμπειρίες , όπως τα θαύματα , τα όνειρα και τα οράματα στα οποία σύμφωνα με τις περιγραφές των ποιητών μέχρι και οι θεοί μπορούν να εμφανιστούν . Έγραφε : Αυτές οι εμφανίσεις δεν είναι κάτι το ανύπαρκτο , ούτε όμως και προάγγελοι μιας ανώτερης πραγματικότητας , αλλά είδωλα , απατηλά φαινόμενα , τυχαίοι σχηματισμοί ατόμων , που αποχωρίσθηκαν από πραγματικές μορφές και ίσως έχουν αλλάξει σχήμα , έχουν την δύναμη να φοβίζουν , να βλάπτουν και να ωφελούν , όπως καθετί άλλο , που συναντά κάποιον άνθρωπο . Αλλά δεν περιέχουν τίποτα , το οποίο να υπερβαίνει το επίπεδο της γενικής διδασκαλίας περί όντων και της φύσεως , η εμφάνιση τους είναι χωρίς σημασία . 

Στον Ευριπίδη αποδίδετε επίσης άλλη μια θεωρία . Οι άνθρωποι στο ξεκίνημα τους δεν είχαν κανόνες και ζούσαν σαν τα ζώα , αργότερα θεσπίστηκαν οι νόμοι για την εξασφάλιση της τάξης , πολλές φορές όμως δεν εντόπιζαν τον εγκληματία , τότε ένας σοφός νομοθέτης επινόησε τον θεό και τον φόβο του θεού , έπεισε τους ανθρώπους ότι υπάρχει μια δύναμη που βλέπει ακούει τα πάντα μια δύναμη αθάνατη , ως τόπο κατοικίας αυτής της θεότητας έδωσε το χώρο του ουρανού που προκαλούσε πάντα στους ανθρώπους φόβο .

Ο Κριτίας , ο Πρόδικος και ο Πρωταγόρας ανακάλυψαν τον θεωρητικό αθεϊσμό , ωστόσο από πιο παλιά υπήρχε ο δισταγμός , με βάση τον Όμηρο που βάζει τον Οδυσσέα να λέει «πράγματι υπάρχετε θεοί στον μεγάλο Όλυμπο , αν στα αλήθεια οι μνηστήρες πλήρωσαν την απρεπή αυθάδεια τους» , οι σκέψεις των ανθρώπων τότε δεν απέχει πολλή από σήμερα , ο Αισχύλος στους Πέρσες γράφει ότι οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχουν θεοί , ο Πλάτων γράφει ότι η πλειοψηφία υποστηρίζει τον πρακτικό αθεϊσμό κάτι που μας χαρακτηρίζει και τώρα κατά 100% . Ο χλευασμός και η απόρριψη από το μεγαλύτερο ποσοστό της τωρινής θρησκείας στηρίζεται στις ίδιες βάσεις και αρχές με τότε  , με την μόνη διαφορά ότι τότε ανακάλυπταν την δύναμη του ανθρώπου και της φύσης ενώ τώρα τον οδηγεί η στυγνή προσκόλληση της θρήσκειας για αιώνες σε δογματικές αρχάς και αξίες που έχουν αποβληθεί από το σώμα της επιστημονικής κοινότητας αυτού του κόσμου .

Σε μια μελέτη ενός γιατρού τότε που προσπαθούσε να ερμηνεύσει τις ψυχικές διαταραχές των νεαρών κοριτσιών διαβάσουμε : «οι γυναίκες αφιερώνουν στην Άρτεμη ότι μπορούν , ακόμη και πολυτελή ενδύματα , παρακινημένες από τους μάντεις , έτσι αφήνονται να εξαπατώνται» . Εάν αλλάξουμε τις λέξη μάντης και το όνομα Άρτεμις , θα βρεθούμε στο σήμερα κοιτάζοντας το πολιτισμό μας να έχει παραμείνει στα ίδια πρότυπα . 

Ο παππούς ο Αριστοφάνης στο έργο του Θεσμοφοριάζουσαι βάζει έναν κατασκευαστή στεφάνων να παραπονιέται ότι ο Ευριπίδης του κατάστρεψε το επάγγελμα γιατί έπεισε τον κόσμο ότι δεν υπάρχουν θεοί . Κάτι ξέρει λοιπόν ο παππούς , ο χλευασμός τον εμπόρων της πίστης προήλθε από τους Έλληνες . 

Στις Νεφέλες παρουσιάζει ένα κατάστημα φιλοσόφου βασισμένο στις θεωρίες του Απολλωνιάτου , του Πρωταγόρα και του Διογένους , που καταφέρνει να κάνει το άδικο δίκαιο και να παρουσιάζει τους θεούς σαν ένα υποτιμημένο νόμισμα , πίσω από την βροχή και την αστραπή δεν είναι ο Ζευς αλλά μια δύναμη που κυριαρχεί στα πάντα ο στρόβιλος ο δίνος «ο δίνος είναι βασιλιάς ,αυτός εκθρόνισε τον Δία» , στο τέλος της κωμωδίας επιστρέφουν πίσω στους θεούς και οι άθεοι καίγονται στα σπίτια τους , δεν μοιάζει ουσιαστικά με κωμωδία αλλά μας αντικατοπτρίζει την αδυναμία του κόσμου να κατανοήσει τον κάθε νεωτερισμό  .Επίσης και σε ένα απόσπασμα από χαμένο δράμα του Ευριπίδους διαπιστώνουμε την τραγικότητα του θέματος , ο Βελλεροφόντης βλέπει ότι οι κακοί ευτυχούν και ότι οι ευσεβείς μένουν αβοήθητοι , θέλοντας να βεβαιωθεί για την ύπαρξη των θεών , ανεβαίνει με τον Πήγασο στον ουρανό , αλλά αντί για γνώση γνωρίζει την παράνοια και την πτώση .

Η αθεΐα του ποιητή Διαγόρα ο Μήλειου προέρχεται μόνο από ανέκδοτα για το πρόσωπο του , συγκεκριμένα : Βλέποντας τα δώρα προς τους θεούς στην Σαμοθράκη που τα πρόσφεραν για την σωτηρία τους από την θάλασσα , έλεγε ότι αυτά θα ήταν περισσότερα αν όλοι αυτοί που είχαν πνιγεί , είχαν την δυνατότητα να προσφέρουν και αυτοί το δώρο τους . 

Τα συμπεράσματα και την σύγκριση με την σημερινή εποχή μπορεί να την κάνει ο καθένας μόνος του. 

Στην δίκη του Διαγόρα , ο οποίος κατηγορήθηκε για βεβήλωση των μυστηρίων τα κίνητρα ήταν καθαρά πολιτικά , ο μάντης Διοπείθης κατάφερε να εγκρίνει δημοψήφισμα όπου ο κάθε πολίτης είχε «υποχρέωση να καταγγέλλει όποιους δεν πιστεύουν στα θεία ή διδάσκουν θεωρίες περί των ουράνιων πραγμάτων» 

Οπότε κάλο θα είναι για το καθένα που προτρέχει να πει περί απόρριψης της θρησκείας να λάβει υπόψη του πρώτα ότι κάθε νέα ιδέα ή κριτική σε θέματα θρησκείας και πολιτικής συχνά προσκρούει πάνω στο κατεστημένο που δημιουργείται . Εάν δεν πείθεται σχετικά να του θυμίσω τις διαδηλώσεις και τα έκτροπα των σκληροπυρηνικών ορθοδόξων και μη .

Η δίωξη επίσης του Αναξαγόρα για την θεωρία του περί τον ουράνιων σωμάτων , είχε σκοπό να θίξει τον Περικλή . Ο Ίωνας φιλόσοφος ζούσε επί 30 χρόνια στην Αθήνα και είχε στενές σχέσεις με τον Περικλή και την γυναίκα του Ασπασία που βαστούσε από την Μιλητό , επίσης με τον Ευριπίδη και άλλα γνωστά πρόσωπα της εποχής . Ξέροντας να κινείτε ελεύθερος και πέρα από κάθε μυστικισμό ακολούθησε την ορθολογική τροχιά των Ιώνων φυσικών .  Ήταν ο πρώτος που έφερε την ιωνική φιλοσοφία στην Αθήνα και έδρασε σαν καθαρά θεωρητικός στοχαστής που θεωρούσε υποχρέωση και σκοπό ζωής την έρευνα και την μετάδοση της επίδρασής της φυσικής στον κόσμο .

Θύμα και αυτός του δημοψηφίσματος του Διοπείθη εγκατέλειψε την Αθήνα , όπου και εγκαταστάθηκε στην Λάμψακο , πέθανε περιτριγυρισμένος από τιμές μετά από μερικά χρόνια . Ο Νους του Αναξαγόρα προσπαθούσε να εξήγηση συμβολικά τους λαϊκούς θεούς , την Αθηνά με την δεξιοτεχνία , τον Δία με τον Νου .

Η γέννηση και η φθορά είχαν αυστηρή έννοια , κάθε ποιοτική μεταβολή ενός όντος είναι αδιανόητη , κάθε γέννηση έχει τον λόγο της στην ένωση , κάθε φθορά στον χωρισμό στοιχειών που προϋπάρχουν, κάθε μεταβολή ιδιότητας στην αλλαγή στοιχειακής σύνθεσης. Η μάζα του αθηναϊκού λαού ξαφνικά βρέθηκε αντιμέτωπη με τον πνεύμα του ιωνικού διαφωτισμού , όπως αιώνες αργότερα ο ίδιος τόπος ανακάλυψε ξανά τις ίδιες αξίες.

Η κατηγορία του Σωκράτη το 399 λέει «ο Σωκράτης αδικεί , επειδή δεν πιστεύει στους θεούς της πόλεως , αλλά εισαγάγει καινά δαιμόνια» . Ο Πλάτων και ο Ξενοφών μας μαρτυρούν ότι ο Σωκράτης ήταν ευσεβής άνθρωπος που πρόσφερε θυσίες και χαιρετούσε τον ανατέλλοντα ήλιο με προσευχή .  Όταν ο Ξενοφών συμβουλεύτηκε το μαντείο των Δελφών , ο λόγος του Απόλλωνα μέσο της ‘δαιμονικής’ Πυθίας αποκάλεσε των Σωκράτη ως «σοφότατο» , ενισχυμένος από το χρησμό και την ‘εσωτερική ‘ φωνή του έθεσε ως σκοπό του να ξυπνήσει τους συμπολίτες του από την διανοητική νάρκη . Στην ερώτηση του , τι είναι αγαθό , επιχείρησε να μπει στην ουσία και ζητά πραγματογνωμοσύνη για το κάθε τι . Μην έχοντας διατυπωμένα δόγματα ζητούσε πίσω από τα ήθη ηθικότητα , πίσω από το δίκαιο δικαιοσύνη , πίσω από την πολιτεία σταθερές αρχές και πίσω από τους θεούς την θεότητα , όλα αυτά ήταν πρακτικά προβλήματα και όχι θεωρητικά και συγκεφαλαιώνονταν στο πως να μάθει να ζει κανείς σωστά . 

Οι υποστηρικτές της χριστιανικής φύσης του Σωκράτη συνήθως επικεντρώνονται στο «ευ και κακώς πράττειν» που σημαίνει , «ενεργώ καλά ή κακά» και επίσης «είμαι καλά ή άσχημα» . Η κατανόηση της ουσίας του καλού – αγαθού και κακού για τον Σωκράτη ήταν βασική για την θεραπεία της ψυχής και την ευδαιμονία του ατόμου , η έννοια όμως του καλού και του κακού στην αρχαία Ελλάδα ήταν διαφορετική , το καλό ήταν για τα καλά και το κακό για τα άσχημα .Η σωκρατική ηθική είχε σκοπό και ήταν προσανατολισμένη μόνο στην παρούσα ζωή , το ζήτημα αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον το άφηνε ανοικτό και ποτέ δεν επηρεάστηκε από την άρνηση ή παραδοχή του .Η διδασκαλία του χώρισε την ηθική από την θρησκεία και καθιέρωσε την αυτονομία της . Μέγιστο φρόνιμα του ήταν η αυτάρκεια , χωρίς όμως αυτός ο περιορισμός να έχει ασκητικό χαρακτήρα .Στην δίκη του δεν δίστασε να φωνάξει «Θα υπακούσω περισσότερο στους θεούς παρά σε εσάς» . 

Το τέλος στις Βάκχες του Ευριπίδη είναι αξιομνημόνευτο  «η εξυπνάδα δεν είναι σοφία (το σοφόν δ’ού σοφία)» . Ο Πενθεύς ο υπερασπιστής της ορθολογικής τάξεως βρίσκει αξιοθρήνητο τέλος όταν το παράλογο εξεγείρεται εναντίων του «διαφωτισμού» .

Read More

Δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης - Νίκος Καζαντζάκης

26 Οκτωβρίου Γερμανία Φραιμπουρκ . Πεθαίνει ο Νίκος Καζαντζάκης . 

3 Νοεμβρίου Βράδυ Αθήνα .  Η Σωρός του φτάνει στην Αθήνα .

Οι εκκλησιαστικές αρχές από το ίδιο βράδυ απαγορεύουν να τοποθετηθεί η σωρός σε οποιαδήποτε εκκλησία των Αθηνών για να εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα . 

Το μίσος εναντίων του , τον ακολουθεί και στο θάνατο . 

Ο Γεώργιος Παπανδρέου και άλλοι πολιτικοί μαζί με καλλιτέχνες και συγγραφείς διαμαρτύρονται έντονα . Η Διεθνή πολιτική σκηνή φρικάρει για λογαριασμό μας , παγκόσμιο το ρεζιλίκι της Ελλάδας και η δικαιολογία του τότε αρχιεπίσκοπου Αθηνών ήταν ότι υπήρχε κίνδυνος να δημιουργηθούν επεισόδια από παραεκκλησιαστικές οργανώσεις . 

Η σωρός τελικά εναποτίθεται σε ένα νεκροθάλαμο του Α νεκροταφείου .

Οι Πατέρες τιμωρούν μέχρι και μετά το θάνατο του, τον Νίκο Καζαντζάκη , για να προστατεύσουν την πνευματική μας υγεία .

4 Νοεμβρίου Κρήτη Μητρόπολη Ηρακλείου . 

Αψηφώντας τις χιλιάδες κόσμου , ο εκεί δεσπότης συνεχίζοντας το έργο των Αθηναίων αρνείται να πάει στην νεκρώσιμη ακολουθία . Τελικά αναγκάζεται από το εξαγριωμένο πλήθος και τον δήμαρχο αλλά αρνείται να ακολουθήσει την πομπή μέχρι τον προμαχώνα του Μαρτινέγκο . Έλαμψαν δια της απουσίας τους και οι αρχές του Πανεπιστημίου και της Ακαδημίας Αθηνών.

Φοβήθηκαν τους παπάδες .

1953
Καπετάν Μιχάλης,  Οι παπάδες ζητούν την ποινική δίωξη του Καζαντζάκη .

Ο Τελευταίος Πειρασμός , παρόλο που δεν είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα - ζητούν την δίωξη του και για αυτό.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής απειλεί ότι θα αφορίσει τον «Καπετάν Μιχάλη Μαυρίδη» 

όπου ο Μαυρίδης ήταν ο πρώτος εκδότης του μυθιστορήματος στην Αθήνα . 

Τόση ήταν η αγραμματοσύνη και η αδεξιότητα του γέροντα που μπέρδεψε τον τίτλο με τον εκδότη . 

Πως να συγκρίνεις τον άνθρωπο που δόξασε τα ελληνικά γράμματα με τους ελαφροίσκιωτους ηγέτες της εκκλησίας . 

Σε ένα γράμμα του προς τον Knus γράφει .

«Ο Καπετάν Μιχάλης τρικυμίζει ακόμη τα αίματα των Ελλήνων . Κι ο μητροπολίτης Χίου το κατάγγειλε ως αισχρό προδοτικό κι αντιθρησκευτικό και πως βρίζει την...Κρήτη . Φαντασθείτε, λοιπόν, σε τι βαρβαρότητα κυλιέται η πατρίδα μου, δηλαδή οι επίσημοι Έλληνες θρησκευτικοί και πολιτικοί . Κι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αμερικής συνήλθε και καταδίκασε ως αισχρότατο , ως άθεο και προδοτικό τον Τελευταίο Πειρασμό κι ομολογεί πως δεν το διάβασε , παρά στηρίχθηκε στα άρθρα της Εστίας.» 

1954
Ο Πάπας συμπεριλαμβάνει στο Index με τα απαγορευμένα βιβλία τον Τελευταίο Πειρασμό . 

Ο Συγγραφές απαντά ... 

Ad tuum, Domine, tribunal appelo – Στο Δικαστήριο σου, Κύριε, κάνω έφεση 

Απαντά επίσης στην Ορθόδοξη Ελληνική εκκλησία ...

«Με καταραστήκατε, άγιοι πατέρες, εγώ σας δίνω την ευχή μου. Εύχομαι η συνείδησή σας να είναι τόσο καθαρή όσο και η δική μου και να είστε τόσο ηθικοί και τόσο θρησκευόμενοι όσο εγώ» 

Γενάρης 1955

Νορβηγοί διανοούμενοι προτείνουν στον Καζαντζάκη την νορβηγική ιθαγένεια και τον προτείνουν στην συνέχεια για το Νόμπελ λογοτεχνίας , ενώ η Ακαδημία Αθηνών δεν τολμά ούτε να προτείνει τον συγγραφέα για την έδρα της Λογοτεχνίας .

Ο Καζαντζάκης παραμένει Έλληνας παρά την πίκρα που τον ποτίζουν. 

Αποσπάσματα εγγράφου της Ιεράς συνόδου προς την Εισαγγελία Αθηνών .

« Το έργον του συγγραφέως καπετάν Μιχάλης διασύρει και διαπομπεύει τους θεσμούς της Εκκλησίας και το τριαδικόν της θεότητος το οποίο καθυβρίζει. Εις το κυκλοφορήσαν γερμανιστή βιβλίον Τελευταίος Πειρασμός περιέχονται επίσης ανήκουστοι ύβρεις κατά του θεανδρικού προσώπου του Θεού και καταρίπτεται η θεότις αυτού. Εις το ιδίον έργο διαστρεβλώνονται η ευαγγελική αλήθεια και δια φαντιοσιοκοπίας και αχαλινωτου αυθαιρεσίας παραποιούνται τα ευαγγελικά διδάγματα. Ειδικότερον εις το έργον αυτό, το οποίον είναι συντεταγμένον συμφώνως προς τας θεωρίας του Φρόυντ και του ιστορικού υλισμού διαστρέφεται και κακοποιείται η ευαγγελική αλήθεια κατά τρόπον βάναυσον, χυδαίον και βλάσφημον. Τέλος εις το κυκλοφορήσαν βιβλίο υπό τον παραδοξότατον και ασεβή τίτλο Ο Χριστός ξανασταυρώνεται περιέχονται αι αυταί χυδαιότητες αι οποίαι διασύρουν το γόητρον της εκκλησίας ........ εις τα έργα του συγγραφέως περιυβρίζονται οι ποιμένες της Εκκλησίας και διδάσκονται σοσιαλιστικαί και κομμουνιστικαί θεωρίαι»

24 Φλεβάρη 1955 

Τρεις βουλευτές καταθέτουν επερώτηση στην βουλή ζητώντας η κυβέρνηση να απορρίψει το αίτημα της ιεράς συνόδου για την παραπομπή του Καζαντζάκη στα ποινικά δικαστήρια και την απαγόρευση των έργον του.

1 Μαρτίου 1955 

Ο δήμος Ηρακλείου εντοιχίζει αναμνηστική πλάκα στο σπίτι που γεννήθηκε ο κρητικός λογοτέχνης , οι δήμοι Χανίων Αθηνών Πειραιώς Θεσσαλονίκης εκδίδουν ψηφίσματα και καταγγέλλουν την αρχεία συμπεριφορά του παπαδαριού. 

Τέλη 1955 

Υπό την πίεση της ελληνικής και διεθνής κοινής γνώμης η δίωξη του σταματά .

Λούφαξαν οι παπάδες μέχρι τον θάνατο του .....

Αλλά το μίσος δεν έχει σβήσει από μέσα τους , με το σπαθί του αναθέματος πράττουν το θρησκευτικό τους χρέος ακόμα και σήμερα . 

Read More

Έχει πολιτική απόχρωση η Ελληνική Εθνική Θρησκεία ;

Η καραμέλα εύκολη και όσοι θέλουν να επωφεληθούν αρχίζουν τα τρελά υπονοούμενα και τους «αστικούς μύθους» που λέει και ένα φίλος . Μα τι καμένα χαρτιά , τι πληρωμένοι , τι δολοφόνοι , ξένοι πράκτορες , κουμμούνια μα και φασίστες, λαοπλάνοι , παγανιστές , σφετεριστές του θρόνου των Ιεροσολύμων κ.α. 

Αυτή είναι βασικά και κατά λόγο όλη η επιχειρηματολογία που μπορεί να αναπτυχθεί ?

Γιατί υπάρχουν και άνθρωποι με πιο νηφάλιο λόγο που πρώτα εργάζεται ο νους τους και μετά όλα τα άλλα , εάν πρέπει να ανοίξει ένα νήμα διαλόγου και θέλετε να λέγεστε «λογικοί» ας παρατάξετε και ας δούμε κι ακούσουμε τις αποδείξεις για τις κατηγορίες αυτές , αμ δε.... 

Πολλές φορές ακούστηκαν αυτά και πολλά χρόνια πιο πριν. Το μονοπάτι της αντίληψης ας μην στενεύει και σκοντάφτει σε άτοπους παραλογισμούς , δεν υπάρχουν ούτε προβοκάτορες , ούτε εθνικοσοσιαλιστικού ή κομουνιστικού τύπου εισαγόμενες ιδεολογίες , δεν αποσκοπεί κανείς δε να ενσωματώσει αυτούσια και σώα την χαμένη «λάμψη» των παρελθόντων χρόνων . 

Εξού λοιπών και οι κατασκευασμένες αντιπαλότητες και έριδες , σε όποια ανακοίνωση υπάρχει σε ότι γραπτό ή προφορικό λόγο από έλληνες εθνικούς , εξαιρώντας βέβαια τους τύπου Ε και τα λοιπά μαριδάκια που μεταμόρφωσαν τον Δία σε νταβατζή . Η προσωπίδα αυτών των ανούσιων καταστάσεων που δημιουργούνται δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική λόγο του μόνιμου και παράλογου συμπλέγματος που δημιουργείται γύρο από την φύση των ελλήνων εθνικών , δια τους κουμουνιστάς είμεθα φασίστες και για τους φασίστες κουμουνιστάς . Ε νισάφι πια !!!! αποφασίστε τι είμαστε .

Ελευθερία και νοητική ανάπτυξη μακριά από περιχαρακώσεις και πολιτικούς ή θρησκευτικούς ολοκληρωτισμούς , μόνο για αυτό μπορείτε να κατηγορήσετε τους έλληνες εθνικούς , δεκάδες φορές έχει γραφτεί - δεν έχουμε δόγμα χριστιανικού τύπου , ούτε καταστατικό πολιτικών ιδεών - και θα ξαναγράφεται πάντα , δεν χρειαζόμαστε δόγμα και ούτε ταυτότητα πίστης ή πολιτικής ιδεολογίας .

Ο σαφής διαχωρισμός που υπάρχει δεν είναι ούτε ταξικός ή εθνικός, ούτε πολιτικός / πολιτιστικός , ούτε θρησκευτικός . Οι πρακτικές είναι οι κατακριτέες και ο πνευματικός ταλιμπανισμός , δες τους αρχιπαπάδες ή τους πολιτικάντηδες ζητιάνους ψήφων που τρέχουν από πίσω τους , από αυτούς απορρέει η σαλατοποίηση των θεσμών και των νόμων. 

Οι περισσότεροι έλληνες δεν γνωρίζουν την πραγματική και κατ’ επέκταση την πρέπουσα σφαίρα επιρροής ενός παπά ή ενός πολιτικού . Εκεί υπάρχει μια βασική διαφωνία και αναπτύσσεται ανάλογη επιχειρηματολογία , το κατά πόσο «δικαιούται» κάποιος να μιλά εκμεταλλευόμενος την ιδιότητα του για άσχετα θέματα , πια βαρύτητα και προβολή που πρέπει να έχει ο λόγο τους στα ΜΜΕ και κατ επέκταση στον πολίτη ?

Σημειωτέων ότι δεν χρειάζεται και κάποια ιδιαίτερη νοημοσύνη για να καταλάβεις τους σκοπούς και τους λόγους προσέγγισης μερίδας ακροδεξιών πολιτευόμενων με ιεράρχες του τόπου μας , χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει .

Αλλού καταγράφεται επίσης και ένα μικρογράφημα εθνικής διχόνοιας που δήθεν προκαλείται από τους εθνικούς . Υφίσταται κάποιος ιδιαίτερος λόγος φαντάζομαι που τον ξέρουν αυτοί που τον λένε . Προσωπικά ουδέποτε διάβασα ή άκουσα εθνικό να χωρίζει σε στρατόπεδα ή να αμφιβάλει για την ελληνικότητα των κατοίκων αυτού του τόπου , όπως συχνά αναφέρεται , που υπάρχει αυτό αγαπητοί μου ? 

Ο καθένας είναι ελεύθερος να διαμορφώσει την εθνική του συνείδηση όπως θέλει και δεν χρειάζεται ούτε αρχιεπίσκοπους , ούτε χρυσαυγήτες και ούτε κανένα άλλο πολιτικό παράγοντα να υποδείξει το τι είναι ο έλληνας τώρα ή το τι ήταν τότε . Η συνέχιση του ελληνισμού μέσα στους αιώνες είναι γεγονός και κανείς δεν το αρνείται . Μα είναι δυνατών να μπορεί κάποιος να αρνηθεί ότι στην ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία δεν υπήρχε Ελλάδα ή ότι δεν υπήρχαν έλληνες ;

Μήπως κάποιοι ενοχλούνται από τις ιστορικές αλήθειες ;

Και εάν ναι γιατί ενοχλούνται ;

Γιατί έχουν διαφορετική αντίληψη για το τι εστί δημοκρατία και κοινωνία των εθνών . 

Αναπολούν παρελθόντες καταστάσεις ;

Δύσκολα όμως θα καταλήξουμε προς το παρόν σε τέτοιο συμπέρασμα , άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου . Ο χώρος των εθνικών δεν ανήκει σε κάποιο σούπερ μαρκετ θρησκειών/ιερέων για να επιλέξουμε την «πίστη» από ράφι με γνώμονα την τιμή και την ποιότητα , δεν έχουμε πνευματικούς οδηγούς και ούτε ζητάμε την προστασία θεών και δαιμόνων . Δεν υπάρχει τελικός σκοπός ή αιτία για να αναζητήσετε . 

Ίσως το ένστικτο και η επικοινωνία με το περιβάλλον ή η καταγεγραμμένη μνήμη , μας οδηγούν σε αυτή την θέση , η ανάγκη η μονάς να διαιρεθεί σε άπειρα πολλαπλάσια πεδία . Ποτέ δεν πρόκειται να χαρακτηρισθούμε ως στείροι ιδεών και θέσεων απέναντι στον Νου . Δεν εκλαμβάνω προσωπικά το θείο ως άσπερμο καταγεγραμμένο λόγο σε ένα βιβλίο . Η ουσία απορρέει μόνο από τον άνθρωπο και τον νου του , από εκεί ξεπήδησε η γνώση για τους θεούς και η τέχνη της απεικόνισης , από εκεί ένιωσε την ανάγκη ο πολίτης να καταγράψει τους νόμους του πάνω στους ναούς , ως θρησκεία δεν δεχτήκαμε ποτέ στο παρελθών αλλά θαρρώ ούτε και στο μέλλον θα υπάρχει θεϊκή παρέμβαση για μπορέσουμε να κατανοήσουμε την μεσότητα του λόγου και το άναρχο της φύσης .

Αυτό το ατόπημα ανήκει δικαιωματικά στους χριστιανούς και στους οπαδούς τον ολοκληρωτικών ιδεολογιών , φανατικούς και μη , όποιας ιδεολογίας αριστεράς ή δεξιάς απόχρωσης , οι φανατικοί χριστιανοί μάλιστα το θεωρούν αναγκαίο δια την επίδειξη της εθνικό/θρησκευτικής τους ταυτότητας , για να μπορέσουν να σταθούν στο παρόν , να ορθώσουν παράστημα , να δηλώσουν παρουσία σαν πολίτες που κατέχουν την μοναδική αλήθεια , να λάβουν μέρος στις αποφάσεις .

Έλληναράδες  , ορθά , μπράβο σας συμφωνώ μαζί σας , βρήκαμε παπά ας θάψουμε καμιά δεκαριά.

«Οι χριστιανοί σήμερα έχουν τριών λογιών θρησκείες , μία που τήνε λένε και δεν την κάνουνε, μία που τήνε κάνουνε και δεν την λένε και μία που και τήνε λένε και τήνε κάνουνε. Η πρώτη είναι η θρησκεία του Χριστού, η δεύτερη του Διαόλου και η τρίτη της Κοιλιάς.»

Αυτό το είπε ο Λασκαράτος , συλλογισμός διαχρονικός που ποτέ δεν πρόκειται να πέσει έξω και ειδικά για τους συμπολίτες μας , τους φανατικούς χριστιανούς και τους χρυσαυγήτες , μάλιστα έχει και ιδιαίτερο φιλοσοφικό χαρακτήρα , μιας και η ανάλυση αυτή του Λασκαράτου βάρα στο ψαχνό και δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για τα τεκταινόμενα .

Αν ήταν καλή η δουλειά θα δούλευε και ο δεσπότης .... λέω .....

Εκεί γεννιέται και η ανάγκη για να «φιλοσοφήσει» ο σημερινός ελληναράς , να δει τι πρέπει να δεχτεί, τι να κρατήσει και τι να αφήσει , να κατανοήσει τον ρόλο του μέσα στους αναχρονιστικούς χριστιανικούς κανόνες , γιατί εάν δούμε το βυζαντινό μας παρελθών κατά κανόνα (υπάρχουν και οι εξαιρέσεις), με ένα θολό φίλτρο , θα νιώσουμε την φιλοσοφία σαν ένα παρακατιανό γείτονα , σαν θεραπαινίδα της θεολογίας , ο Πλάτων , ο Αριστοτέλης , στωικοί και νεοπλατωνικοί κατά βάση ενσωματώθηκαν αποσπασματικά για να μπορέσουν οι πρώτοι θεολόγοι να ερμηνεύσουν τα μυστήρια της θείας φύσεως και να καταδιώξουν τις όποιες από τις εκατοντάδες αιρέσεις που εμφανίστηκαν στον παρελθών , ή μήπως δεν το κάνουν ακόμα . 

Η τωρινή εικόνα του εθνικισμού το μόνο που αποδίδει στην κοινωνία είναι μια σειρά από υποσχέσεις και φαντασιώσεις  , αναζητά την χαμένη του ταυτότητα μετά από σαράντα χρόνια δικομματισμού εν μέσο ταραχών και δουλείας . Παλιότερα ο ελληναράς αρκούνταν μόνο να επιδείξει την φυλετική του καταγωγή και να τονίσει την αρχαία  κληρονομιά. 

Στο παρόν η προσοχή τους δόθηκε στην τυχόν δυσαρμονία που μπορεί να έχει επιφέρει αυτό το εγχείρημα , η λύση …. μύθοι και παραποιήσεις επιχειρήθηκαν στήνοντας επαναστάτες  πολιτικούς και ηθικοπλάστες οπαδούς που αγωνίζονται για μια … κοινωνία δικαίου και ισονομίας .

Αλλά τα βασικότερο πρόβλημα τους ήταν και είναι να μετατραπεί ο φασιστικός  λόγος τους σε δημοκρατικό  . Αφού πλέον καταστάλαξαν , θυμήθηκαν το Ελληνορθόδοξο οικοδόμημα και προσεκτικά αντέταξαν ένα πλήρη σύστημα ιδεών/ιδεολογίας που κατατάσσει εντός της κοσμικής μας πραγματικότητας τα ιδεώδη του χριστιανισμού .  Άξιο λόγου είναι η από άμβωνας απεγνωσμένες φωνές παπάδων αλλά και στην βουλή «δασκάλων του γένους» που βροντοφωνάζουν  ότι μόνο αυτοί είναι οι γνήσιοι συνεχιστές και δικαιούχοι του ελληνικού πολιτισμού .

Εάν αυτό είναι το όνειρό σας για τον επανελληνισμό τότε πλανάστε οικτρά !

Για εμάς από την ελληνική φιλοσοφία και παράδοση απορρέουν οι πολιτικές αξίες και όχι το αντίστροφο υιοθετώντας ξένες προς τον ελληνισμό ιδεολογίες και προσαρμόζοντας τες.

Αυτή είναι και η βασική διαφορά μας . 

Η εγκυρότητα των συλλογισμών του πολίτη πρέπει παραμένει στο επίπεδο της απλής δομής της πραγματικότητας και του σήμερα , μακριά από αναθυμιάσεις μισαλλοδοξίας , μακριά από τους απόγονους του φασισμού.

Read More

Ο φόβος της νέας εποχής και οι πολιτικές σκοπιμότητες του κλήρου πίσω από αυτή την έκφραση

Ο πραγματικός λόγος ύπαρξης της «νέας εποχής» , πρέπει να αναζητηθεί στην πολιτική και πολιτισμική πραγματικότητα που προβληματίζει τον κλήρο . Η αναγκαιότητα χρήσης και δημιουργίας ενός φανταστικού όρου είναι ο ευκολότερος τρόπος , συμβατός με την ιδιότητα τους , έτσι εκφράζονται καθοδηγώντας τους πιστούς τους ως απεσταλμένοι του θεού μεταξύ των ανθρώπων . Ο σκοπός αυτός πραγματοποιείται με την συνεχείς μεταμόρφωση των αντιπαλοτήτων που αντιμετωπίζουν σε δαιμόνιες επιρροές. Οποιοδήποτε κέντρο , οργάνωση ή πολιτικός οργανισμός έρθει σε αντιπαράθεση μαζί τους , μεταμορφώνεται ευθύς εξαρχής σε σκοτεινό κέντρο αποφάσεων και σε εχθρό της Ελλάδος .

Που χρησιμοποιείται ο όρος νέα εποχή σε σχέση με τα πολιτικά και τα πολιτισμικά δρώμενα ? 

Πρώτον . Νεοεποχίτες . Πολίτες και δημόσια πρόσωπα .

Δεύτερων . Η νέα-εποχή στην κοινωνία της ελεύθερης πληροφόρησης .

Για να αναζητηθεί ο λόγος και ο σκοπός της παραπάνω τακτικής πρώτα πρέπει να βρεθεί το ειδικό βάρος και ο βαθμός αρμοδιότητας των θρησκευτικών παραγόντων στην κοινωνία . 

Στην σημερινή θρησκευτική πραγματικότητα οι φορείς του θεσμού της εκκλησίας έρχονται αντιμέτωποι με εξέλιξη και διεύρυνση αρκετών φορέων . Σε αρκετούς τομείς οι φορείς αυτοί (πολιτιστικοί , επιστημονικοί , οικονομικοί κ.α.) μετά την γέννηση του σύγχρονου κράτους άρχισαν να αυτονομούνται , η θέση τους πλέον στην ευρωπαϊκή κοινωνία απέβαλε και συνεχίζει να αποβάλει τα φαινόμενα χειραφέτησης τους από το κράτος και την εκκλησία. 

Ο εκμοντερνισμός των θεσμών αυτών αντιστρόφως παράγει μια αμηχανία στην εκκλησία που βλέπει ουσιαστικά να χάνει το έλεγχο όλο και πιο πολύ σε αυτό τα ζητήματα. Ο κοινωνικός τους ρόλος αυτόματα προσβάλλεται από την αδυναμία τους να εξελιχθούν . Βρισκόμενοι πλέον στο περιθώριο από δικιά τους επιλογή , γίνεται η ζωή τους δύσκολη και νιώθουν προσβεβλημένοι και αδικημένοι. Μια μερίδα πολιτών ανάλογα , θεωρεί την φυσική αυτή εξέλιξη , ως ολέθρια και καταστροφική για τον κοινωνικό ιστό , κρούοντας την κουδούνα της απώλειας της εθνικής μας ταυτότητας . Δεν σκέφτονται βέβαια και δεν αναλύουν την ροπή της εκκλησίας να θεωρεί πάντα τον εαυτό της θύμα των καταστάσεων και όχι θύτη . 

Συνειδητά πλέον πρέπει να επιλέξουμε – για την όπια θρησκεία που μας εκφράζει – εάν μέσα από τα συλλογικά της σχήματα πρέπει να έχει τον ρόλο του κυρίαρχου παιδαγωγού στα πολιτικά και πολιτισμικά και επιστημονικά δρώμενα .

Το μεγάλο παιχνίδι ξεκίνησε και παίζετε διαρκώς στα ΜΜΕ μέσο της καθημερινής παρουσίας των αρχιερέων στα παράθυρα .  Ο δημόσιος λόγος τους δημιουργεί ένα διχασμό στους πολιτειακούς παράγοντες της χώρας μας , ορθά λέγουν βέβαια , ότι και ο τελευταίος πολίτης έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις θέσεις του . Οι απόψεις τους είναι όμως είναι και οι απόψεις της εκκλησίας που σαν θεσμός του ελληνικού κράτους έχει άλλες υποχρεώσεις . 

Η συνεχής υπέρβαση στον λόγο τους , θέτει επίσης το υπαρκτό πρόβλημα των τάσεων στην παγκόσμια ορθόδοξη θεολογική σκηνή , μεταξύ εθνικισμού ως φέρων το εναγκαλισμό έθνους ορθοδοξίας και ορθόδοξου οικουμενισμού, πράγμα που βιώσαμε με τις δηλώσεις του Οικουμενικού πατριάρχη που χαρακτήρισε τον εθνικισμό «αίρεση» και με την αντίδραση αργότερα του μακαριστού αρχιεπισκόπου . 

Υπό το βάρος αυτό η πολιτεία μετά την μεταπολίτευση γενικός , νιώθει υποχρεωμένη να φρενάρει αυτήν την σύγχρονη αναβίωση του ελληνορθόδοξου φανατισμού , δυστυχώς πάντοτε υπαναχωρεί και συμβιβάζεται διότι δεν υπάρχει το απαιτούμενο πολιτικό σθένος , η λεγόμενη φιλελεύθερη μερίδα τον κομμάτων πάντα μετρά το πολιτικό κόστος , ψηφοθηρική πρόνοια κοινός . 

Από το κοντινό μας παρελθών μπορούμε να πάρουμε κάποια παραδείγματα ανάμιξης κλήρου και πολιτικής , νόμος 1700/1987 ο γνωστός νόμος Τρίτση , ένας από τους ανασταλτικούς παράγοντες τότε ήταν και η απειλή από την θρησκευτική ηγεσία ότι θα άρει το αυτοκέφαλο και θα υπαχθεί εις την δικαιοδοσία του Πατριαρχείου . Τι εστί αυτό ? . Το 87 ήταν η περίοδος κορύφωσης της έντασης μεταξύ Ελλάδος Τουρκίας , σε περίπτωση που όντως καταργούταν το αυτοκέφαλο αυτόματα το εκκλησιαστικό θα εναγόταν σε εθνικό θέμα μεταξύ Ελλάδος Τουρκίας μιας και το πατριαρχείο ανήκει θεσμικά σε αυτή . 

Ο στυγνός αυτός εκβιασμός παραβλέπετε συνήθως από την σκέψη όσων θεωρούν την εκκλησία προστάτη της εθνικής μας συνείδησης . Ελλάς θρησκεία ορθοδοξία αλλά ποτέ σε ζητήματα τσέπης ! Εκ διαμέτρου αντίθετα με το πολιτικά φρόνιμο για εκείνη την περίοδο .

Η κάθε κυβέρνηση θέλει αλλά η αντιπολίτευση φωνάζει σπαρακτικά για την σωτήρια της εκκλησίας , αλλαξωκολιές για να λαϊκίσουμε , 1990 – 1993 προσπαθεί το κράτος να πάρει μέτρα σχετικά με την επαναφορά επισκόπων εκθρονισμένων από την χούντα τα ίδια ξανά , αργότερα ήρθαν οι «άλλοι»...πάλι και το ίδιο μοτίβο . 

Το θέμα όμως πήρε στροφή λόγο της πλήρους ένταξης στην ΕΕ και της ανάγκης διαφάνειας, οι εκκλησιαστικές αρχές άλλαξαν πλεύση συνεπαγόμενη βέβαια με την αλλαγή κεφαλής . Επίσης εμφανίσθηκαν οργάνωσες και πολιτικά κόμματα με δυναμικά στελέχη αλληλοδέσμια με την αρχιεπισκοπή . Το νέο επιτελείο ξεκινά πια να κατασκευάζει την αντίρροπη τάση στην «νέα τάξη πραγμάτων» στην «νέα εποχή» . Το προϊών είναι έτοιμο να πλασαριστεί και το αδηφάγο τηλεοπτικό κοινό το περιμένει. Το ίδιο χυδαία με το προϊών κινούνται και οι παράγοντες αυτοί , στο κυνήγι πάντα της προσωπικής προβολής και κέρδους .

Ως σαν σκεπτόμενα όντα οι μεγαλο-ιεράρχες  και οι ακόλουθοι τους , είναι φυσικό να κλίνουν προς συγκεκριμένη ιδεολογική κατεύθυνση , βέβαια ούτε και αυτό είναι κατακριτέο , το θέμα βρίσκετε στην ποιότητα του λόγου , στο ήθος , που πρέπει να απορρέει μιας και ως θεσμός αντιπροσωπεύουν την ηθική του χριστιανισμού . 

Συγκεκριμένα υπάρχουν αναφορές στον τύπο του μητροπολίτη Περιστερίου , του Άνθιμου και άλλον που εξάγγειλαν κατά την περίοδο του προβλήματος των ταυτοτήτων ότι σκέφτονται σοβαρά το ενδεχόμενο η εκκλησία να δημιουργήσει το δικό την κόμμα .Μέρες αργότερα ο πρώην αρχιεπίσκοπος δηλώνει ρητά ότι : «Η εκκλησία δεν αναμειγνύεται στην πολιτική ζωή της χώρας. Ποτέ και ιδιαίτερα τώρα σε προεκλογική περίοδο, και όσοι επιδιώκουν να την αναμείξουν, αυτό δείχνει ότι δεν την σέβονται. Τίποτε άλλο » . Ο καθένας ας κρίνει όπως καταλαβαίνει . Η πολυλογία πάντως καθιστά τον νου ανάπηρο για την όπια πνευματική εργασία.

Μέσα στο ίδιο τοπίο καλλιεργείτε και η ιδέα δαιμονοποίησης τον αντίπαλων ιδεολογιών . Η σοβαροφανείς αυτή διατύπωση είναι ένα κατάλοιπο της περιόδου του ψυχρού πολέμου δύσης ανατολής . Η πρώτη αναφορά έρχεται το 1950 από ένα βιβλίο του Παντελεήμονα μητροπολίτη της Χίου , που παρουσιάζει ως αντίχριστους και παιδιά του σατανά οτιδήποτε έχει να κάνει σχέση με την αριστερά , πιο μετά παρόμοια νύξη κάνει σε βιβλίο του ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος «Με τη "δεξιά" παράταξη συνήθως δεν έχει καλές σχέσεις ο διάβολος. Αυτός βρίσκεται στα αριστερά. Μα, όταν το καλέσει η ανάγκη, τότε πηγαίνει ακόμη και στα δεξιά» . Τώρα δε πάνε παντού !

Η αλαζονεία αυτή αποκλείεται να έχει ως αιτία το θείο νου , η προσέγγιση τους στέκει εκθέτη απέναντι στο το ίδιο το «θείο» ως άκτιστο , η συμπεριφορά τερματίζεται σε συναισθήματα μίσους και ασπλαχνίας προς τον άνθρωπο , είναι η τέλεια άρνηση συνύπαρξης του ορθόδοξου θεού με τον άνθρωπο . 

Ανάλογη τακτική ακολουθείται και στα εθνικά μας θέματα . Σε δηλώσεις τους σε ιταλικό περιοδικό διαβάζουμε ««Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος υποστηρίζει την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και εμείς συμφωνούμε μαζί του» , στον αντίποδα τώρα μετά από κάνα χρόνο «Πρόκειται για έναν λαό ο οποίος δείχνει ποταπότητα και κακουργεί. Ας μην πιστεύουμε ότι τάχα θα εξευρωπαϊστούν οι Τούρκοι. Φοβούμαι ότι θα εκτουρκιστεί η Ελλάδα».

Είναι γεγονός ....«Εμείς δεν είμαστε Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι. Είμαστε άντρες, ανδροπρεπείς Έλληνες, και μιλάμε αντρίκεια» Αντρεία και ενίοτε υποκρισία στα πλαίσια του μίσους προς τον πλησίον μας , όπως έγραφε και ο Μάξιμος ο Ομολογητής , ο καταλαλών εκπίπτει της αγάπης του Χριστού . 

Νόμοι και σύνταγμα , στην ανάγκη και οι θεοί πείθονται... αμ δε. Το σύνταγμα μας αναφέρει ρητά «σεβασμός των νόμων αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων». Παρόλα αυτά κάποιοι δείχνουν να μην σέβονται και να δημαγωγούν επικίνδυνα , για να γίνω κατανοητός : «Εώμεν τους νόμους καθεύδειν! Ας αφήσουμε τους νόμους να κοιμούνται!» . Άντε και πέρασε αυτό αλλά στα περί εκλογών προφανώς κάτι ξέρουν καλύτερα από τον απλό έλληνα ψηφοφόρο , βλέπεται είναι ο σύνδεσμος ουρανού γης .

Ενώ όλοι μας ξέρουμε ότι βασικό θεμέλιο του συντάγματος και της δημοκρατίας είναι οι εκλογές , παρεμβάλλεται το θείο μήνυμα «H παντοδύναμη δεξιά του Κυρίου δείχνει τι θέλει ο Θεός και τι θέλει ο λαός» . Να ο θεός ο ζηλωτής που επιστρατεύεται για να αποκαταστήσει την χαμένη τιμή της ελλαδικής εκκλησίας . Θεολογήθηκε το μίσος και βρισκόμαστε σε μόνιμη κατάσταση πολέμου .

Γλαφυρές αντιφάσεις υπάρχουν και σε απλά κοινωνικά/πολιτειακά θέματα που κατά την γνώμη μου εκφράζουν την προσωπική τους ανεπάρκεια να διατυπώσουν εύστοχα αυτό που θέλουν . Ας δούμε π.χ. ένα θέμα περί εργατικής νομοθεσίας , δηλώνει «Όσο συρρικνώνεται ο δημόσιος τομέας και όσο αναπτύσσεται ο ιδιωτικός τομέας, τόσο θα κυριαρχεί η αξιοκρατία» και επίσης « Η εργατική νομοθεσία στη χώρα μας είναι σαφώς φιλεργατική, όπως όλοι ομολογούν .... Ομολογώ πως με ξαφνιάζουν ευχάριστα τώρα τον τελευταίο καιρό οι πρωτοβουλίες που πολλές επιχειρήσεις στον τόπο μας παίρνουν χάριν των υπαλλήλων ή των εργατών τους .... Υπάρχει ένας ψυχρός πόλεμος ανάμεσα σε εργάτες και εργοδότες που τις συνέπειές του γεύεται όλο το κοινωνικό σύνολο ....η εργατική τάξη τηρεί επιθετική στάση με αποτέλεσμα να είμαστε συχνά μάρτυρες αντεγκλήσεων, απεργιών, ανταπεργιών και άλλων ανωμαλιών, που και την οικονομία αναστατώνουν αλλά και τις καρδιές χαλούν» 

Ο πατήρ Καλλίνικος όμως είναι πιο σαφής «H τάσις του αχαλίνωτου και κακώς εννοουμένου φιλελευθερισμού σπρώχνει στην άρνηση της θρησκείας και στον γκρεμό της αθεΐας»

 Ειλικρινά εδώ μπερδεύτηκα αρκετά , τι είναι αυτός ο φιλελευθερισμός και τι πρεσβεύει , τελικά υπάρχει καλός και κακός νεοφιλελευθερισμός ? Άγνωστες οι βουλές του κυρίου ....... Οι πνευματικοί μας «πατέρες» θεωρούν την ταπεινοφροσύνη ως την μέγιστη των αρετών . Η ταπεινότητα που δεν καταδικάζει άλλους , που δεν επιζητεί τα πρωτεία . 

Ας δούμε και άλλο έναν γνήσιο διακαή πόθο του ιερατείου , καθαρά θεοκεντρικό αυτή την φορά «Πιστεύομε, μαζί με τη θρησκεία μας, πως ο άνδρας έχει μεν την πρώτη θέση, αλλ' ότι και η γυναίκα έχει την δεύτερη..... Εκείνο που αρνούμεθα στη γυναίκα είναι η εκ μέρους της παραβίαση της φύσεως και η διεκδίκηση θέσεως ......Επειδή ο άνδρας είναι η κεφαλή της οικογενείας, είναι φυσικό να κατέχει και τα ανώτερα μορφωτικά προσόντα εν συγκρίσει με την σύζυγο, χωρίς βέβαια και τούτο να είναι εντελώς απόλυτο. Είναι ένας κανόνας, που ημπορεί βέβαια να έχει και τις εξαιρέσεις του, όμως κατά βάσιν είναι ορθός» . 

Μάλλον συγκαταλέγεται και αυτός ο κανόνας στην «θεία» φρόνηση, στην φυσική τάξη , στην αυταρέσκεια των καλών ηθών . Λοιπές κορασίδες σκεφτείτε καλά  , υπόβαθρο για να διατυπώσετε την όποια διαφωνία μαζί μου δεν υπάρχει , γιατί είναι πνευματικά ανώτεροι και εσείς επομένως κατώτερες .

Αναχρονιστική και επικίνδυνη είναι και η θέση τους περί ομοφυλοφιλίας , η νέα εποχή που λέγαμε «μεθοδεύουν τη σταδιακή αποδυνάμωση του ελληνισμού στην κοιτίδα του και την κοινωνική αποσύνθεση» 

Χαίρομαι με την αισθητική του κλήρου σε βάρος των ομοφυλόφιλων : «Η ομοφυλοφιλία εγείρει αναιδή κεφαλήν, οργανώνεται εις επισήμους συλλόγους, πραγματοποιεί δημοσίας εντυπωσιακάς συγκεντρώσεις προβολής των `δικαίων αιτημάτων' της και αγωνίζεται με την βοήθειαν `φιλελευθέρων' πολιτικών, `επαναστατημένων' καλλιτεχνών και υπερκιτρίνων δημοσιογραφικών γραφίδων διά την δικαίωσίν της» 

Τα μέτρα που πρέπει να παρθούν είναι μέρος και αυτά της θείας θέλησης της πηγή και αρχής του καλού... «Του Κράτους πρωτοβουλία είναι η νομιμοποίηση των ομοφυλοφίλων, που αναγνωρίζονται σαν νόμιμα υπάρχουσα κατάσταση ....αντί να θεσπιστούν αυστηρές ποινές για κείνους που ντροπιάζουν την ανθρώπινη αξίαν και παραδίδονται στα έργα της ατιμίας, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος» Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο ..... 

Στο ρεζουμέ της υπόθεσης το κράτος και τα ανθρώπινα δικαιώματα , τα τόσο πια παρεξηγημένα . Εδώ διακρίνεται ο εμφανής στόχος να θεμελιωθεί η όπια διαφωνία ως μεταξύ θεού/διαβόλου ή καλού/κακού , η όπια αρμοδιότητα έχουμε ως λαός μας αφαιρείται κάτω από την στέγη της ελληνορθόδοξης ιδεολογίας , η απουσία ενός συγκεκριμένου πολιτικού πλαισίου στο λόγο , η ρητορική στην δημόσια σφαίρα για την προβολή και μόνο , ξεφεύγουν κατάφορα από την όποια στωική στάση και δικαιοπραξία που πρέπει να απορρέει από τον εκκλησιαστικό πολιτικό λόγο . Είναι ηθικά ανάρμοστο να διαβάζουμε δηλώσεις τύπου «... Οι δυνάμεις του σκότους θέλουν να ισοπεδώσουν τα πάντα δια της παγκοσμιοποιήσεως... που έχει εμφανισθεί μαζί με την άλλη νέα θεότητα, που λέγεται ανθρώπινα δικαιώματα και χάριν αυτής της θεότητας θα πρέπει εμείς να περιστείλουμε τα δικά μας δικαιώματα» ή «Το Κράτος τηρεί ορισμένα προσχήματα απέναντι στην Εκκλησία, ενώ κατά βάθος δεν την συμπαθεί και δεν την αγαπάει. Έχει αφήσει ελεύθερους τους αιρετικούς και αλωνίζουν χάρις στις αρχές της θρησκευτικής ελευθερίας.»

Ας παραδειγματιστούμε από τον Μιχαήλ Ψελλό και την επιστημονική του προσέγγιση στην πολιτική που την θεωρούσε ως ειδική επιστήμη εξηγώντας ότι ο άνθρωπος είναι ένα από φύση πολιτικό ζώο που επιδιώκει την κοινωνική ζωή διότι κοινωνία είναι η ίδια η φύση . 

Aπορώ εάν συνειδητά χρειαζόμαστε και θέλουμε μια σχέση πολιτείας και εκκλησίας που να διαμορφώνεται ως σχέση αυλοκολάκων και όχι ως εν δυνάμει κέντρα μετάδοσης των ηθικών αξιών . Η δημοκρατία είναι το μόνο που μπορεί να διασφαλίσει την άριστη λειτουργία των νόμων και του συντάγματος , συμβατών πάντα με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων , μέχρι και της παραμικρότερης μειοψηφίας , η απώλεια της πολιτικής παιδείας και συνείδησης το μόνο που δημιουργεί είναι εθνικοθρησκευτικές έριδες μεταξύ των πολιτών του κράτους και κατά επέκταση του έθνους. 

Read More

Η «αθεΐα» ως εργαλείο στα χέρια του χριστιανισμού

Ο σημερινός άθεος σαν ένας σύγχρονος Πρόδικος στα χέρια του μονοθεϊστή θεολόγου σίγουρα θα καταλήξει ως  βέλος στην φαρέτρα του , αλλά ο τότε Προδικος της αρχαίας Αθήνας στοχάσθηκε μιαν ιδέα και προσπάθησε να «ελευθερώσει» την σκέψη του πολίτη από τις θρησκευτικές προκαταλήψεις κρατώντας τον πήχη της ηθικής του ψιλά . Oι σημερινές κατίνες και οι αναξιοπαθούντες απολογητές βέβαια μην μπορώντας να υπερβούν την υπερήφανη θεϊκή τους φύση , τον θεωρούν εχθρό του ανθρώπου και εμπόδιο στην συμφιλίωση ανθρώπου κι θείου , λέγοντας τα γνωστά περί πανουργίας , ηδονών κ.α.

O σύγχρονος «άθεος» , ο κατασταλαγμένος «γνήσιος άθεος» που αμφισβητεί την ύπαρξη θεών ως βάση κάποιας ανώτερης αλήθειας , είναι άθρησκος , αυτό και μόνο . Μη θέλοντας να αποδεχθεί οποιαδήποτε θεϊκή ανάμιξη και διδασκαλία στο βίο του , επικεντρώνει όλα τα βέλη , είναι ουσιαστικά σήμερα το κόκκινο πανί για τις περισσότερες θρησκείες , μιας και είναι η τρανταχτή απόδειξη της ανυπαρξίας του γονίδιου της θρησκευτικότητας , απαραίτητο για να εισέλθει το δήθεν θεϊκό πνεύμα και να παραμερίσει το λογικό και την επιστήμη , ουσιαστικά αυτός αρνείται να παραδώσει την ηθική του στα χέρια θεανθρώπου . Επομένως η προτεινόμενη συνεισφορά του θεανθρώπου ως μεσολαβητή , δια μέσο τύπων και υπογραμμίσεων , με σκοπό την λύτρωση της ψυχής και του σώματος , καταργεί την ηθική και πολιτική του ελευθερία και είναι αδύνατο να το αποδεκτή . Για να αποφύγει τον πνευματικό θάνατο και την χειραφέτηση του ηθικού του νόμου , προτιμά το ασυμβίβαστο και την σύγκρουση με το θρησκευτικό κατεστημένο , για αυτό όλοι οι σημερινοί άγγελοι του «φωτός» , τις όποιας θρησκείας , τους πρώτους που θέλουν να βγάλουν από την «μέση» είναι τους σύγχρονους άθεους . 

Την μεσότητα του θείου τότε πως μπορούμε να την κατανοήσουμε , χωρίς να θεωρηθούμε άθεοι / άθρησκοι ή οτιδήποτε άλλο από τους υπέρμετρους σωματοφύλακες των θείων ?

 Ο νους του Αναξαγόρα βρίσκεται πάντα μπροστά μας να μας υπενθυμίζει τον φυσικό ρόλο των θεών στο κόσμο και ο Αριστοτέλης με το κινούν του απέδειξε εν μέρη την φυσικότητα τους . Κατά την αρχαιότητα η φράση «ειωθότα και νομιζόμενα» όπως και το «Θεούς νομίζειν» σωστά θεωρούμε ότι περιέχει το Φυσικό των Θεών , αλλά όμως μπορεί και να ερμηνευθεί και αλλιώς , ως «ξερή πίστη» στα «θεία» ή ως τήρηση των υποχρεώσεων απέναντι τους , και καθώς απέναντι στο κοινωνικό σύνολο , το «νομιζειν» ναι μεν δεν είναι ομολογία πίστεως αλλά ουσιαστικά το χρησιμοποιούσαν για να αποστασιοποιήσουν την θέση τους από την κατηγορία του άθεου σαν αρνησίθεου ή ασεβή ή κακόπιστου , μισόθεου κ.α. Όροι που ταυτίζονται ουσιαστικά με την οργή και το θυμό του συνόλου έναντι του ταραχοποιού στοιχείου . Η άποψη των σοφιστών με τον καιρό έθεσε την ακριβοδίκαιη εξισορρόπηση μεταξύ του πιστού και του άλιτρου .

Σχεδόν όλοι , οι χριστιανοί και μη , έχουν την ίδια ακριβώς τοποθέτηση στην αντίληψη του θείου (ως προς το ειωθότα και νομιζόμενα) , ναι μεν είναι αντιγραφή ή και αποσπασματική η τοποθέτηση τους , αλλά δηλώνει την φυσική εσωτερική διάσταση του θείου μέσα στον άνθρωπο , χρήσιμος κρίκος για να δηλωθεί αργότερα η αποκεκαλυμμένη θεολογική «αλήθεια» , «μεσότητα όταν ειπώ , την αλήθειν λέγω , προς ην βλέπειν καλώς έχομεν μόνην» , πλατφόρμα για όλους μας τα όρια που έβαλε η φύση για την κατανόηση των πνευματικών και σωματικών αρετών . 

Στην προσπάθεια  κατανόησης του Θείου υπάρχει το δίλημμα , πίστη ή λογική / νοητό ή ακατανόητο . Ο καθένας μας έχει διαφορετική αντίληψη και θέτει το βαθμό προσέγγισης του ανάλογα , οι θεούσες ελίσσονται σαν τα φίδια επί του θέματος βέβαια , είναι ακατάληπτος του θεού ο νους κτλ. διατάζουν και προειδοποιούν ότι θα αποξενωθούν οι πιστοί μέσα σε «άγνωστες» δυνάμεις , ότι η άγνοια είναι γνώση , ότι ο νους του θεού είναι ανώτερος της φυσικής τάξεως , άλλοι δε , προσπαθούν μέσο της λογικής να αποδείξουν το παράλογο . 

Μπορεί τα «θεία» μας λοιπόν να είναι ακατανόητα και παράλογα ? 

Δεν γίνεται η φύση / σύμπαν να θεωρηθεί από εμάς άγνωστο ή ακατάληπτο , δεν έχει να κρύψει κάτι και ούτε μας εμποδίζει να το προσεγγίσουμε , το μόνο που δεν ξέρουμε είναι την μελλοντική βούληση του . 

Το  Θείο  μας ζητά την ευσέβεια , την ευλάβεια , την θέμις και την ευφημία προς το πρόσωπο του  . Η Νόηση δεν θέλει ταπεινούς ή άγαμους που κρίνουν τον έρωτα σαν πάθος ψυχής διαβεβλημένο , την σωματική παρθενία ως κάλος και την «πίστη» ως σωτηρία , δεν ζητά αποδείξεις στο όνομα του για να κρίνει τα αγαθά έργα όπως και δεν μοιράζει μεταθανάτιες ελπίδες και καρπούς ως αμοιβή για αυτά.

Η χριστιανική τύπου και προσανατολισμού αθεΐα παίρνει μια διαφορετική τροπή όταν εξηγείται από «άθεο» χριστιανό , συνήθως ενώ προσπαθεί να αυτονομηθεί , έχει υποψίες καταδίωξης και προσπαθεί να βρει την αιτία και το λόγο της εκδικητικής συμπεριφοράς του θεού του , μετά από λίγο έρχεται ο διάβολος για του υπενθυμίσει να γυρίσει πίσω . Ανεξάρτητα από αυτό , βλέπει την δυσκολία να αθετήσει τον λόγο που έδωσε στον πλάστη του , δεδομένης της ταπεινοφροσύνης και μικροψυχίας που είναι το μόνο και κύριο εμπόδιο στο δρόμο της κατανόησης της κοινωνίας των θεών . Μην μπορώντας να σταθεί με παρρησία απέναντι στην καθημερινότητα και στις αναποδιές , αντιπαραθέτει τον εγώ του σαν θεό απέναντι στο θεό του και όσο αντέξει .

Οι ψαγμένοι τέλος χριστιανό-αθεϊστές διαθέτουν ένα έμφυτο χάρισμα από την θρησκεία τους , αυτό της κυριαρχίας πάνω στην φύση και την κοινωνία ,μεταλλάσσονται σε επόπτες και σε άρχοντες της ροής του κόσμου , οι Ερινύες και η Νέμεσης δεν ξεχνούν ποτέ και να που άξαφνα βρίσκεται αντιμέτωπος με την «φυσική επιλογή» , σοκάρεται και ανακαλύπτει την υπέρβαση του θεανθρώπου , σιχαίνεται την ίδια του την φύση λόγο της εκδικητικής της συμπεριφοράς , εξεράνθη ο χόρτος και το άνθος έπεσε … 

Η σύγχρονη κοινωνία προσπαθεί με βάση τον ηθικό και φιλοσοφικό λόγο που ουσιαστικά αυτός συγκροτεί και διαμορφώνει την λεγόμενες πράξεις ήθους του εκκλησιαστικού κόσμου , να οδηγηθεί στην μέγιστη ηθική έκφραση παρασυρόμενη από τις θεολογικές ουτοπίες . Αγνοώντας ο πολίτης ουσιαστικά ότι οι πράξεις του διαμορφώνουν την κοινωνική ανάπτυξη , εγκλωβίζεται στην προσπάθεια προσέγγισης του θείου που παράδοξος προσπαθεί να εναντιώνεται και αποσταθεροποιεί την ατομική συμβολή του ατόμου θεωρώντας από αυτό (το θείο) παρέχετε όλη η ενέργεια που κινεί τα πάντα ηθικά και οντολογικά . Η ταυτότητα του παίρνει το εύκολο και αυθαίρετο μονοπάτι , αρνούμενοι να διαφοροποιήσουν την αγαθότητα , την ηθική , την δύναμη , τον ηθικό λόγο συστήνουν τον μοναδικό θεό ως υπερτέλειο και μοναδικό κάτοχο αυτών , «Θεόν ουδείς εώρακε πόποτε» ενδεικτικό του θεολογικού λόγου που αφαιρεί το δικαίωμα του ανθρώπου να κατανοήσει τη δική του φύση αλλά και του «θείου».

Read More

Χαμένες πατρίδες , Έλληνες για Ρωμιοί ....

«Από την πρώτην του αρχήν ο κόσμος υπετάχθη / εις ένα πρώτον αρχηγόν, και έτζι εβαστάχθη. / Το κάθε γένος έλαβε τον εξουσιαστήν του, / και υπεκλίθη εις αυτόν μ' άκραν υποταγήν του, / διά να φύγη τα πολλά εκ της μοναρχίας / συμβαίνοντα ολέθρια ή και πολυαρχίας» .... «Οι ναύται υποτάσσονται σ' ένα καραβοκύρην, / και όλοι οι οικιακοί εις ένα οικοκύρην»! 

Μια λεπτομερής ανάλυση των ‘επιστημονικών’ θέσεων αυτών που φέρονται σαν συνεχιστές της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας .
Ας κόψουμε τότε όλοι μας αποκόμματα από την ιστορία του τόπου αυτού και ας τα ράψουμε όπως θέλουμε , με τις ευλογίες και τα χρήματα ανθελληνικών ,  σιωνιστικών και εθνικιστικών κύκλων …

Θέσεις / ιδεολογία , των αιρετικών νέο-απολογητών 

1) Το σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει αντικειμενική ιστορία. Αλλά γιατί να επιλέξουμε αυτό που μας σερβίρουν, και να μην ψάξουμε; Γιατί να μην ερευνήσουμε; Γιατί η δυτική / φράγκικη ιστορία, είναι φτιαγμένη ώστε να εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα και σίγουρα όχι τα δικά μας2) Γιατί η δυτική / φράγκικη ιστορία, είναι φτιαγμένη ώστε να εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα και σίγουρα όχι τα δικά μας.

3) Αγαπητοί αναγνώστες, εμείς οι νεοέλληνες, έχουμε πέσει θύματα προπαγάνδας ξένων ομάδων, ιστορικών και διπλωματών που ήθελαν να σφετεριστούν τον πολιτισμό και την λαμπρότητα της Ελληνικής Ρώμης

4) Το απίθανο είναι πως αυτές οι ομάδες, είναι έτοιμες να αποδεχτούν την ελληνικότητα ιθαγενών και λαών βαρβάρων, στηριζόμενοι σε ελάχιστα (αν όχι ανύπαρκτα...) στοιχεία, αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να παραδεχτούν την Ελληνικότητα ενός λαμπρότατου Κράτους, που διαφώτισε την οικουμένη με τον Ελληνικό πολιτισμό, παρά τα αδιάσειστα στοιχεία.

5) Τόσο το Δυτικό όσο και το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος (=Ρωμανία / Βυζάντιο) ήταν πέρα για πέρα ελληνικά

6) Το όραμα ενός Οικουμενικού Ελληνιστικού κράτους, του οποίου τις βάσεις έθεσε ο Μ Αλέξανδρος, άνθισε υπό την εποπτεία της Ελληνικότατης Ρώμης. Όπως το πάνε, ορισμένοι, τελικά από την Ελλάδα θα μείνει μόνο η Αθήνα. Με την φόρα που έχουν πάρει, μειοδοτούν κομμάτια του Ελληνικού πολιτισμού, και μάλιστα για λόγους...εθνικούς

7) Όσοι υποστηρίζουν πως η Ρώμη δεν ήταν Ελληνική, μπορούν να κάνουν παρέα με την προπαγάνδα διάφορων ξένων, οι οποίοι λένε τα ίδια.. Μήπως ,θα μας πουν , πως και ο Μ. Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας;;; πολλές άλλες λατινικές πόλεις όχι μόνο δεν έγιναν ρωμαϊκές , αλλά και αντέδρασαν στην ρωμαϊκή επικράτεια και έγιναν σφοδροί και επικίνδυνοι εχθροί των Ρωμαίων . Αντίθετα, μετά την κατάληψη της υπόλοιπης Ελλάδος από τους Έλληνες Ρωμαίους, (δηλ από το 146 μ.Χ. και μετά) ελάχιστη αντίσταση υπήρξε, δείγμα πως οι υπόλοιποι Έλληνες δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους υπόδουλους. 

8) Οι αρχαίοι Έλληνες Ρωμαίοι ουδέποτε επεχείρησαν να εκλατινιστούν και να «εκπολιτίσουν» τους υπόλοιπους Έλληνες, απλούστατα διότι ήταν οι ίδιοι Έλληνες κατά την γλώσσα, την παιδεία, την καταγωγή και τον πολιτισμό πριν κατακτήσουν τους υπόλοιπους Έλληνες

9) Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ. ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ.

10) Θεωρούμε Ελληνικό Κράτος , το Βασίλειο της Ελλάδας; Βεβαίως , θα απαντήσουν. Γιατί δεν είναι και η Ρωμανία Ελληνική; Γιατί τους έχουν πείσει γι’αυτό οι Φράγκοι και η Προπαγάνδα τους. Και εμείς, σαν καλοί και υπάκουοι ραγιάδες, φροντίσαμε να το δεχτούμε.

11) Ο Ελληνιστικός οικουμενισμός του Μ. Αλεξάνδρου , ήταν η πρώτη φάση. Το ανολοκλήρωτο έργο του (λόγω της ανικανότητας των διαδόχων του..) ολοκλήρωσε η Ρώμη. Η Οικουμενική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αποτέλεσε συνέχεια του Οικουμενικού κράτους του Μ. Αλεξάνδρου

12) ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ 1821 ΣΥΝΕΧΙΖΑΝ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ/ΡΩΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΤΟΥΣ ΡΩΜΗΟΥΣ ΩΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΤΟΥΣ. ΤΟ «ΒΥΖΑΝΤΙΟ» ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ

13) Μόνοι μας, τους παραδίνουμε την κληρονομιά μας. Μόνοι μας, τους παραδίδουμε τον πολιτισμό της Ρωμανίας και της Μακεδονίας. Ποιος ξέρει; όπως ακριβώς σήμερα κάποιοι υβρίζουν την Ελληνικότητα της Ρώμης και του πολιτισμού της, ίσως σε 200 χρόνια οι απόγονοι τους να θεωρούν τους Σλάβους πνευματικά παιδιά του Μ. Αλεξάνδρου.

14) Η μετά βδελυγμίας απόρριψη της ονομασίας «Ρωμηοί» και του πολιτισμού της Ρωμανίας πρόσφερε το απαραίτητο ιδεολογικό άλλοθι σε όσους ήθελαν μια μικρή Ελλάδα στα όρια του 1830...Μήπως, και σήμερα κάποιοι θέλουν να ξαναγυρίσουμε σε αυτά; Ίσως το 2204, τα σχολικά μας βιβλία, να λένε πως και ο Μ. Αλέξανδρος, ήταν ο Κατακτητής μας. Μακάρι να μην γίνει ποτέ. Αν γίνει όμως, δεν θα είναι η πρώτη φορά. Το χειρότερο είναι πως θα βρουν πατήματα σε Έλληνες συγγραφείς, για να θεμελιώσουν αυτή την άποψη

15) την Ορθόδοξη Κοινοπολιτεία των Βαλκανικών λαών. Αυτή είχε διαμορφωθεί υπό την εθναρχική και πνευματική καθοδήγηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στα πλαίσια του Γένους των Ρωμηών (Pούμ μιλλέτ). Αυτή την Ελληνιστική υπερδύναμη ήθελε να αναστήσει και ο Καποδίστριας, αλλά και ο Μακρυγιάννης, ο οποίος έλεγε: Να αναλάβομεν και να γένομεν και ένα όλοι οι ομόθρησκοι

16) Ξεκινήσαμε ως Πελασγοί, Γίναμε Έλληνες (αλλάζοντας και γλώσσα) , καταλήξαμε Ρωμηοί. Μονό το όνομα Ρωμαίος / Ρωμηός, περιλάμβανε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Ελληνική επικράτεια και ακόμα παραπάνω, μέσα στην αγκαλιά του

17) Έτσι , λοιπόν, μας λένε οι Σκοπιανοί, οι Φράγκοι, οι Τούρκοι και όλοι οι άλλοι: «Βλέπετε; Η Ελλάδα πρέπει να είναι στα όρια του 1830! Όχι παραπέρα!!». Αυτό όμως είναι σοφιστεία, επειδή χρησιμοποιούν τον όρο «Ελλάδα» και «Έλληνας» με την τότε γεωγραφική του ερμηνεία. Αλλά αυτό , δεν σημαίνει πως τις προαναφερθέντες περιοχές δεν τις κατοικούσαν Έλληνες. Απλά παίζουν με τις λέξεις. Γι’αυτό και όλοι οι ξένοι πολέμησαν και κατάφεραν να εξαφανίσουν ,σχεδόν , το όνομα Ρωμαίος/Ρωμηός από την συνείδηση μας, ώστε να μπορέσουν να περάσουν πιο εύκολα την προπαγάνδα τους. Βλέπετε, η Ρωμανία περιελάμβανε ΟΛΕΣ τις Ελληνικές περιοχές, και όχι μόνο όσες συνέφεραν τους φραγκοδυτικούς. Άλλωστε και οι Σκοπιανοί είναι απλά φερέφωνα των δυτικών. Το δικό τους παιχνίδι παίζουν

18)  οι δικοί μας λόγιοι μαθήτευαν στις φράγκικες σχολές και μάθαιναν την ιστορία από την δική τους πλευρά. Τα εθνικά ονόματα μας επιλέχθηκαν συνειδητά από τους ευρωπαίους «συμμάχους» μας ως ιδεολογικά εφόδια για την εξόντωση της Ρωμανίας, ως κύριο εκφραστή του Οικουμενικού Ελληνιστικού πολιτισμού.

19) Οι υπέρμαχοι του «αντιρωμαίικου» αγώνα είχαν (και έχουν..) φτάσει να διακηρύττουν ότι ως λαός έχουμε σχέση μόνο με την αρχαία Ελλάδα και ότι η μεσαιωνική περίοδος είναι ολότελα ξένη προς τη νεώτερη Ελλάδα

Αποδείξεις και άλλοι συναφείς παραλογισμοί 

1) Πολύ πριν την κατάκτηση (195 π.χ.) της υπόλοιπης Ελλάδας από την Ρώμη , υπήρχε στην Αθήνα ναός της "θεάς Ρώμης"

2) Ηρακλείδης ο Ποντικός, μαθητής του Πλάτωνα, του 4ου π. Χ. αιώνα αποκαλεί τη Ρώμη "πόλιν Ελληνίδα"

3) η Ρώμη είχε από πολύ παλιά -το 228π.Χ.- δικαίωμα συμμετοχής στους Ολυμπιακούς αγώνες, δικαίωμα που δινόταν μόνο σε Έλληνες το γένος.

4) Ήδη από το 212μ.Χ. όλοι οι κάτοικοι της Αυτοκρατορίας απέκτησαν την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη

5) Η δε Μεγάλη Ελλάδα (Ν. Ιταλία), είχε αποκτήσει δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη, από τον 1ο π.χ.

6) Από τον Πελασγό και την Δηιάνειρα γεννιέται ο Λυκάων, Ο οποίος παίρνει για γυναίκα την Κυλλήνη, Νηίδα Νύμφη. (εξ’ου και βουνό Κυλλήνη). Απo αυτούς γεννήθηκαν o Οίνωτρος και Πευκέτιος. Οινωτροι καλούνται οι κατοικούντες την Ιταλική χερσόνησο και Πευκέτιοι οι κατοικούντες στο Ιόνιο. Οι πρώτοι κάτοικοι της Ιταλίας ήσαν Σικελοί. "Βάρβαρον έθνος αυτογενές" .Ονομάστηκε δε Ιταλία απ τον βασιλιά Ιταλό

7) ο Αινείας έφυγε από την Τροία και έγινε οικιστής του Λατίου.

8) Στην Απουλία , λοιπόν, εγκαταστάθηκε ο Πευκέτιος και έτσι ένα μεγάλο τμήμα της περιοχής ονομάστηκε Πευκετία. Κοντά του έσπευσαν τα αδέλφια του από την Αρκαδία, ο Ίαπυς που συγχέεται με τον Ιάπυγα, γιο του Δαίδαλου, και που έγινε επώνυμος της Ιαπυγίας (περιοχή της Καλαβρίας στη Νότια Ιταλία, απέναντι από τη Σικελία), και ο Δαύνος, οικιστής της Δαυνίας (της περιοχής γύρω από το σημερινό Μπάρι) 

9) Γράφει ο Αντίοχος Συρακούσιος απ τους αρχαιότερους Ιστορικούς "Ητις νυν Ιταλίη καλείται , το παλαιόν είχον Οινωτροί". Διάφορες φυλές ελληνικής καταγωγής όπως Αβοριγίνες (πανάρχαια ελληνική φυλή από Αχαΐα) , πελασγοί απ τη Λάρισα κ.α. υπήρχαν στην Ιταλία. Απόδειξη ότι όλα τα ονόματα ανθρώπων και πόλεων που στην Οινωτρία ήσαν ελληνικότατα.

10) ο επιφανής ιστορικός Μάρκος Τερέντιος Ρεατίνος Ουάρων (116 – 27 π.Χ.), ισχυριζόταν ότι οι Ρεατίνοι Σαβίνοι ονομάζονταν και ήταν Αρκάδες.

11) Οι Αρκάδες απλώθηκαν στην Ιταλία, εκδιώκοντας τους εκεί εγκατεστημένους Σικελούς, έναν από τους λαούς της θάλασσας που έγιναν αιτία να καταρρεύσει η Μυκηναϊκή οικονομία

12) Από αυτές τις φυλές "Ρωμαίους" και τους Σαβίνους (οι Σαβίνοι ήσαν άποικοι Λακεδαιμονίων) ,ο Θουκυδίδης μας πληροφορεί ότι "Ιταλίας και Σικελίας το πλείστον πελοποννήσιοι" Ιταλία εννοεί την εκτός Σικελίας χώρα

13) Μία από τις δημοφιλέστερες Ρωμαϊκές εορτές ήταν τα «Λουπερκάλια» (σ.σ. Lupus= λύκος), τα οποία δεν ήταν παρά μεταφύτευση της εορτής των «Λύκαιων» από την Αρκαδία στην Ρώμη

14) Το 22 π.Χ. ο Οκτάβιος ρύθμισε την σχέσεις με την Σπάρτη με φιλικότερο τρόπο προς την τελευταία. Της παραχώρησε τη Καρδαμύλη, τις πόλεις των Μεσσηνίων Φαράς και Θουρία καθώς και την Δενθηλιάτη

15) Αυτοί, καλά θα κάνουν να θυμηθούν, πως στη μάχη της Πύδνας μεταξύ Ελλήνων Ρωμαίων και Ελλήνων Μακεδόνων οι Ρωμαίοι παρέταξαν στρατό 26 χιλιάδων εκ των οποίων 6000 ήταν Αιτωλοί, 1200 Αθαμάνες (Θεσσαλοί) και 500 Κρήτες (σταλμένοι εκ μέρους της Σπάρτης)

16) Ο στόλος των Ελλήνων Αθηναίων είχε ενωθεί με αυτόν των Ελλήνων της Ρώμης και πολεμούσαν κατά των Ελλήνων Μακεδόνων. Τόσο ξένους, τους ένοιωθαν οι υπόλοιποι Έλληνες!

17) «(..) Στα νότια οι Ετρούσκοι εισέδυσαν στο Λάτιο και στην Καμπανία απο τα τέλη του 7ου και τον 6ο π.Χ αιώνα άσκησαν αποφασιστική επιρροή στην ιστορία της Ρώμης, όπου η ετρουσκική δυναστεία των Ταρκυνίων, λέγεται ότι κυβέρνησε από το 616 έως το 509 π.Χ. (...) Γύρω στο 509 π.Χ. Οι Ετρούσκοι είχαν εκδιωχθεί από την Ρώμη.» [Εγκυκλοπαίδεια Britannica, «Ετρούσκοι»]

18) «Κατα την παράδοση στα τέλη του 7ου και κατά τον 6ο αιώνα, βασίλευσαν οι Ετρούσκοι ηγεμόνες Ταρκύνιος πρίσκος και Ταρκύνιος ο υπερήφανος και σε ένα ενδιάμεσο διάστημα ένας βασιλιάς ταπεινής καταγωγής, ο Σέρβιος Τύλλιος. Τα χρονικά, περιέχουν δραματικές περιγραφές των γεγονότων αυτής της περιόδου, κατα την οποία οι Ρωμαίοι είχαν υποταγεί σε ξένους ηγεμόνες, με αποτέλεσμα ακόμα και το όνομα της Βασιλείας να τους γίνει μισητό. Κατα τον μύθο ο Τακύνιος Πρίσκος καταγόταν απο την Ταρκυνία όπου έιχε καταφύγει ο πατέρας του Δημαράτος, Ελληνας απο την Κόρινθο. (...) Μολονότι οι Ετρούσκοι μεταμόρφωσαν την εξωτερική όψη της Ρώμης, η πόλη γενικότερα αντιστάθηκε σε μία βαθύτερη επιβολή της ετρουσκικής επιρροής.(...) Επί πλέον , όταν έληξε η ετρουσκική κυριαρχία, οι Ετρούσκοι και οι Ρωμαίοι ακολούθησαν αποκλίνουσες πορείες.» [Εγκυκλοπαίδεια Britannica, «Ρώμη»]

19) Στη γραμμική Β΄ υπάρχουν ήδη τα γράμματα που χρησιμοποίησαν οι (Ελληνικής καταγωγής) Λατίνοι. Αυτό, σύμφωνα με τις έρευνες, μπορούμε να το δούμε στις λέξεις Wάναξ / qa-si-re-u (δηλ βασιλιάς) και EΛAWON (σημαίνει: λάδι). Τα υπόλοιπα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου είναι κοινά με τα αντίστοιχα ελληνικά, ακόμα και τα γράμματα S (ως κεφαλαίο το έγραφαν έτσι οι αρχαίοι Έλληνες), L και V, όπως έχουν διασωθεί σε επιγραφές, παπύρους, περγαμηνές, πινακίδες και γράμματα χαραγμένα σε αγγεία

20) Ο Καποδίστριας, όπως και ο Ρήγας , προσπάθησε να δημιουργήσει της Ηνωμένες Πολιτείες της Ρωμανίας. Ενα Ομόσπονδιακό Ελληνιστικό Κράτος, στο οποίο ο Ελληνισμός θα απλωνόταν και δεν θα ασφυκτιούσε

21) Αν κυριαρχούσε η Αθήνα (που το προσπάθησε) θα λεγόμαστε Αθηναίοι. Αν κυριαρχούσε η Μακεδονία, θα λεγόμασταν Μακεδόνες. Τότε ποιος θα έπειθε τους (ξένους και εγχώριους) αρχαιόπληκτους πως οι Αθηναίοι δεν ήταν Έλληνες; Μήπως δεν είχαν προσπαθήσει σκληρά και οι Αθηναίοι να κυριαρχήσουν σε άλλες πόλεις; Αφού επεκράτησε η Ελληνική Πόλη Ρώμη λεγόμασταν (για περισσότερο από 1500 χρόνια!!) Ρωμαίοι / Ρωμηοί

Read More